บมู่ชวน…
หลิวโหย่วฉายเองก็ไม่รู้ว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะตอบสนองอย่างไร
แต่มันก็สายเกินไป
เมื่อพวกเขามาถึงบ้านเมิ่ง ประตูบ้านเมิ่งก็เปิดกว้าง และห้องครัวก็ถูกทุบจนเละเทะ เบคอนของหลี่เยว่หานที่ห้อยอยู่ใต้ชายคาหายไปแล้ว และย่ามใส่หนังสือของมู่ชวนก็ร่วงลงกับพื้น พร้อมกับรอยเท้ายุ่งเหยิง
“ไอ้สารเลวพวกนี้โจมตีมู่ชวนจริง ๆ!” หลิวโหย่วฉายโกรธแทบตายแล้ว
สะใภ้บ้านหลิววางหลี่เยว่หานไว้บนเตียงเล็ก ๆ ของหลิงซีในห้องครัว นางกระวนกระวายจนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร “พี่เมิ่งไปไหนกัน? เกิดเหตุการณ์ใหญ่เช่นนี้ขึ้นที่บ้าน ทำไมถึงไม่เห็นเขา!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลิวโหย่วฉายก็ถอนหายใจ “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน หลังจากที่ข้าขึ้นไปบนภูเขากับพี่เมิ่ง พี่เมิ่งก็ขอให้ข้าตรวจสอบกับดักที่นั่น จากนั้นเขาก็หายตัวไป!”
“นี่… จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น…” โจวต้าเป่าพึมพำ
ในเวลานี้ไม่มีใครสังเกตเลยว่าหลิงซีตัวน้อยเช็ดน้ำตาบนใบหน้า แล้วออกจากครัวไปด้วยขาสั้น ๆ ของนาง ร่างเล็กเข้าไปในลานชั้นใน ก่อนตรงเข้าไปในห้องของเมิ่งฉีฮ่วน
หลังจากค้นหาในตู้เสื้อผ้าเป็นเวลานาน หลิงซีก็หยิบเหรียญหยกขนาดเล็กออกมา ซึ่งมันส่องแสงเจิดจ้าในคืนที่มืดมิด
“พื้นที่หลิงฉวน ข้าต้องการเข้าไป!” หลังจากพูดอย่างนั้น ร่างเล็ก ๆ ของหลิงซีก็หายไปในความมืด และเหรียญหยกเล็ก ๆ นั่นก็ตกลงบนโต๊ะอย่างเงียบ ๆ
เมื่อหลิงซีลืมตาขึ้นอีกครั้ง นางรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย
แต่นางไม่สนใจม
