หอฮวานั้น ไม่มีทางคิดที่จะไปหาอู๋จ้วงจ้วงและพวกเพื่อขัดขวางเมิ่งฉีฮ่วนไว้กลางทางแน่ ดังนั้นนางน่าจะได้ฟังคำแนะนำของหลี่หรงหรง แล้วจึงยอมจ่ายเงินเพื่อจ้างอู๋จ้วงจ้วงและพวก
ส่วนเรื่องที่อู๋จ้วงจ้วงคิดจะทำลายหวังเหอฮวานั้น หลี่เยว่หานเดาว่า หลี่หรงหรงน่าจะพูดกับหวังเหอฮวาว่า หลังจากที่อู๋จ้วงจ้วงและพวกพาตัวหวังเหอฮวาไปแล้ว นางจะรีบมาตามเมิ่งฉีฮ่วนไปช่วย
เพียงแต่หลี่หรงหรงพลาดตรงที่ไม่คิดว่าหลี่เยว่หานจะสามารถเดาทางออก และพลาดที่ไม่คิดว่าเธอจะพาโจวต้าเป่าไปช่วยหวังเหอฮวาด้วยตัวเอง
ดังนั้น…
“ขออภัย ความจริงแล้วเมื่อวานข้าพาโจวต้าเป่าไปช่วยแม่นางเหอฮวา เมื่อพบแล้ว ข้าก็ได้เอาเสื้อคลุมของข้าปกปิดร่างกายของนางไว้ ทำให้โจวต้าเป่าไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น” หลี่เยว่หานยิ้ม พลางหรี่ตามองไปยังหลี่หรงหรง “หลังจากนั้น เมื่อข้ากลับมา จึงถามสามีว่ามีผู้ใดมาหาหรือไม่ สามีของข้าดูแลมู่ชวนและหลิงซีอยู่ตลอด จึงไม่ได้พบผู้ใด ทำให้เจ้าต้องผิดหวังเสียแล้ว ขออภัยด้วยจริง ๆ”
หลี่หรงหรงชะงักไป มองหลี่เยว่หานอย่างเหลือเชื่อ พลางมองไปยังหวังเหอฮวา
ขณะนั้นเอง หวังเหอฮวาก็จ้องมองหลี่หรงหรงด้วยความเกลียดชัง
“ใช่!” ในที่สุดหวังเหอฮวาจึงอดพูดออกมาไม่ได้ “เพราะหลี่หรงหรง! หลี่หรงหรงพูดกับข้าว่า ให้ข้าใช้เงินจ้างอู๋จ้วงจ้วงและพวก ให้พวกเขาคอยดักเมิ่งฉีฮ่วนไว้หน้าทางเข้าหมู่บ้าน และบังคับเขาให้แต่งงานกับข้า! และก็เป็นหลี่หร
