งหรง นางบอกว่าเมื่อพี่เมิ่งเดินออกไปแล้ว ให้อู๋จ้วงจ้วงแสร้งพาตัวข้าไป! จากนั้นนางจะมายังจวนตระกูลเมิ่งเพื่อเชิญพี่เมิ่งออกไปช่วยข้า เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ข้าก็จะใช้ความบริสุทธิ์รั้งพี่เมิ่งไว้ได้แล้ว!”
“แต่ข้าคิดไม่ถึงว่าหลี่หรงหรงจะให้อู๋จ้วงจ้วงและพวกมาทำลายจริง ๆ ถ้าหากหลี่เยว่หานมาไม่ทันเวลา และลากตัวอู๋จ้วงจ้วงที่กำลังดึงเสื้อผ้าของข้าออกไป พร้อมทั้งถอดเสื้อคลุมของนางมาปิดบังร่างกายให้ข้าล่ะก็ เมื่อคืนข้าอาจจะโยนตัวเองลงไปในแม่น้ำแล้วก็ได้!”
หวังเหอฮวาพูดด้วยท่าทางที่ดูสิ้นหวัง พลางชี้ไปยังหลี่หรงหรงด้วยดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา “ข้านับถือเจ้าเป็นพี่น้องด้วยใจจริง ข้ารู้มาตลอดว่าเจ้าชอบคุณชายใหญ่หลิ่ว ดังนั้นข้าจึงคิดหาวิธีเพื่อไม่ให้ตนต้องเข้าไปยังตระกูลหลิ่ว แต่สุดท้ายเจ้ากลับผลักข้าเข้าไปในกองไฟ หลี่หรงหรง ข้าดูเจ้าผิดไปจริง ๆ!”
หลี่หรงหรงและหวังเฟิ่งทั้งสองต่างก็ตกตะลึงไป คิดไม่ถึงว่าหวังเหอฮวาจะพูดทุกอย่างออกมาเช่นนี้
หลี่ต้าเฉิงที่ยืนอยู่ด้านข้างตกตะลึงไปเช่นกัน
นี่…สาเหตุที่เขามาหาหลี่เยว่หานก็เพาะนางปล่อยข่าวลือเรื่องชู้สาวระหว่างหลี่หรงหรงและหลิ่วจื้อหย่วนที่เกิดขึ้นบนรถม้าหน้าทางเข้าหมู่บ้านเมื่อคืนมิใช่หรือ? เหตุใด…เรื่องจึงกลายเป็นเช่นนี้ได้?
หลังจากเข้าใจทุกอย่างแล้ว หลี่เยว่หานก็ก้าวออกไปแตะไหล่ของหวังเหอฮวา และช่วยเช็ดน้ำตาให้นางอย่างเบามือ พลางพูด “เหอฮวา เจ้า
