บทที่ 115 ทำไมต้องช่วยนาง?
เมื่อพูดจบหลี่เยว่หานก็พาหวังเหอฮวาเดินจากไป อู๋จ้วงจ้วงมองเงินในมือด้วยความสับสน
ก่อนหน้านี้หวังเหอฮวาก็รังแกหลี่เยว่หานเช่นนี้ หญิงสาวควรจะเกลียดนางมิใช่หรือ เหตุใดวันนี้จู่ ๆ จึงออกมาช่วยชีวิตนางไว้กัน?
แต่ไม่ว่าอย่างไรในมือตอนนี้ก็มีเงินอยู่แล้ว เขาจึงไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องของสตรีเหล่านั้นอีก!
โจวต้าเป่าเองก็รู้สึกสงสัยเช่นกัน แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามหลี่เยว่หาน
เมื่อหญิงสาวมาส่งหวังเหอฮวาใกล้ ๆ จวนของนางแล้ว เธอก็หยุดเดิน
เธอช่วยหวังเหอฮวาจัดแต่งทรงผมกับเสื้อผ้าที่ฉีกขาดให้เรียบร้อย ก่อนจะเช็ดน้ำตา และใส่รองเท้าให้นางโดยไม่พูดใด ๆ จากนั้นก็เอาเสื้อคลุมของตนมาสวมไว้เช่นเดิม “กลับไปเถิด”
หวังเหอฮวาปล่อยให้หลี่เยว่หานจัดแจง ก่อนจะอดถามขึ้นมาไม่ได้ “คนพวกนั้น เจ้าเป็นคนหามาหรือไม่!”
“เจ้านี่ช่างพูดจาประหลาดนัก เหตุใดข้าจึงต้องให้คนมาทำเรื่องน่าอับอายเช่นนี้กับเจ้า แล้วยังต้องรีบไปช่วยเจ้าด้วยตัวเองอีกเล่า?” หลี่เยว่หานขมวดคิ้ว “ข้าไม่ได้หวังว่าเจ้าจะขอบคุณ ทว่าเจ้าก็อย่ามาใส่ร้ายป้ายสีผู้อื่น”
“เช่นนั้นเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าพวกเขาวางแผนจัดการข้า!” หวังเหอฮวามองหลี่เยว่หานด้วยความโกรธแค้น
“เพราะข้ารู้จักหลี่หรงหรงดี” หลี่เยว่หานแสร้งเอามือทั้งสองข้างประสานไว้ที่หน้าอก มองหวังเหอฮวาพลางพูด “ความบริสุทธิ์ของนางถูกหลิ่วจื้อหย่วนทำลายไปนานแล้ว ทว่าเจ้ายังเป็นเด็กสาว
