ดูอู๋จ้วงจ้วงและพวกแบกหวังเหอฮวาออกไป ดังนั้นทุกอย่างจึงชัดเจน”
“เหตุใดเจ้าจึงต้องช่วยหวังเหอฮวา?” ในที่สุดเมิ่งฉีฮ่วนก็ถามในสิ่งที่ตนอยากรู้ที่สุด “ก่อนหน้านี้นางก็ไม่ได้ดีกับเจ้านัก และยังทำกับเจ้าเกินไปด้วย นางโชคร้ายเช่นนี้ เจ้าควรจะยินดีมิใช่หรือ?”
“เหตุใดข้าต้องยินดี” หลี่เยว่หานมองเมิ่งฉีฮ่วน “แม้ก่อนหน้านี้หวังเหอฮวาจะเคยทำผิดมามาก ทว่านางก็ยังเป็นหญิงสาวไร้มลทินคนหนึ่ง หากนางถูกคนทำร้ายหรือทำอย่างอื่น ข้าก็ต้องรู้สึกยินดีแน่ แต่หากก่อนที่นางจะแต่งงานกลับถูกคนพรากความบริสุทธิ์ไป ข้าย่อมไม่รู้สึกยินดี”
“เพราะเหตุใดกัน?”
“ในยุคนี้สำหรับสตรี ความบริสุทธิ์คือข้อผูกมัดที่มองไม่เห็น หากบริสุทธิ์ข้อผูกมัดนี้ก็คือมงกุฎ แต่ถ้าหากมีมลทิน ข้อผูกมัดนี้ก็จะกลายเป็นคมมีด ข้าพูดไม่ผิดใช่หรือไม่” หลี่เยว่หานพูดพลางมองไปที่เมิ่งฉีฮ่วน “แน่นอนว่าสถานการณ์ระหว่างเรานั้นค่อนข้างพิเศษ”
เมื่อได้ยินหลี่เยว่หานอธิบาย เมิ่งฉีฮ่วนก็พอจะเข้าใจถึงเหตุผลที่นางช่วยหวังเหอฮวาในวันนี้ จึงอดรู้สึกใจอ่อนไม่ได้ “ข้าคิดมาตลอดว่าเจ้าเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น คิดไม่ถึงว่าจะใจอ่อนเช่นนี้”
“ข้าเจ้าคิดเจ้าแค้นแน่อยู่แล้ว” หลี่ยว่หานพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ข้าเพียงแค่รู้สึกว่าหวังเหอฮวาไม่ควรถูกทำลายชีวิตเช่นนี้ นางเพียงแค่ไม่มีสมอง ทว่าจิตใจไม่ได้เลวร้าย มิเช่นนั้น ก่อนหน้านี้คงไม่มาดูแลมู่ชวนกับหลิงซีเพียงเพราะแค่ต้อง
