ลื่อนไหวภายในสวน
ไม่นานนักหลี่เยว่หานก็เดินเข้ามาในครัว หลังจากล้างมือแล้ว หญิงสาวก็ยกอาหารที่อุ่นอยู่ในหม้อออกมาด้วยท่าทางปกติ และกินโดยไม่พูดจาใด ๆ
“เจ้าไม่คิดที่จะอธิบายอะไรสักหน่อยหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนเห็นนางไม่พูด จึงอดถามขึ้นมาไม่ได้
“อธิบายอะไรกัน?” หลี่เยว่หานเงยหน้าขึ้นมาอย่างงุนงง ทว่าเมื่อสบตากับเมิ่งฉีฮ่วน จึงพบว่าเขามีสีหน้าที่ไม่ดีนัก จึงตอบกลับไปว่า “ข้าเดา”
“เดา?” เมิ่งฉีฮ่วนไม่เข้าใจ “เจ้าเข้าใจหลี่หรงหรงดีขนาดนั้นเชียวหรือ?”
“ใช่ อย่างไรก็โตมาด้วยกัน และข้าก็เข้าใจดีถึงความรู้สึกที่หลี่หรงหรงมีให้หลิ่วจื้อหย่วน” หลี่เยว่หานพูดพลางทานอาหารไปพลาง “หลี่หรงหรง เพื่อที่จะให้ตนได้แต่งเข้าตระกูลหลิ่ว นางถึงกับยอมมอบกายให้หลิ่วจื้อหย่วน แล้วจะให้ข้าส่งหวังเหอฮวาแต่งเข้าไปยังตระกูลหลิ่วได้อย่างไร”
“หลายครั้งก่อนหน้านี้ นางเคยเข้ามาสร้างความวุ่นวายในจวนของเรา แต่ไม่มีครั้งไหนที่มากับหวังเหอฮวา” หลี่เยว่หานพูด พลางส่ายศีรษะอย่างไม่สบอารมณ์ “หากพูดถึงจิตใจแล้ว หลี่หรงหรงเทียบหวังเหอฮวาไม่ได้หรอก”
“เหตุใดเจ้าจึงมั่นใจนักว่าหลี่หรงหรงจะติดสินบนพวกอู๋จ้วงจ้วง แล้วให้พวกเขาทำเรื่องเสื่อมเสียกับหวังเหอฮวาในวันนี้?” เมิ่งฉีฮ่วนยังคงแปลกใจ
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็ส่ายศีรษะ “ข้าไม่มั่นใจ ดังนั้นจึงบอกท่านว่าข้าจะไปดูสักหน่อย แล้วท่านลองเดาดูสิว่าเป็นอย่างไร? ข้าเห็นหลี่หรงหรงมอง
