ดคิดเลยว่าเจ้าจะมีความคิดเช่นนี้ได้”
“เจ้าคิดจะทำอะไร!” หลี่หรงหรงกัดฟัน “ข้าเตือนเจ้าแล้ว อย่ามาทำลายเรื่องดีงามของข้า!”
“หากข้ายังคงชอบทำลายเรื่องดีงามของเจ้าล่ะ เจ้าจะทำอะไรข้าได้?” หลังพูดจบ หลี่เยว่หานก็นำโจวต้าเป่าไล่ตามชายทั้งสี่คนไป
แม้ว่าเธอจะเกลียดหวังเหอฮวา แต่ก็ทนดูเด็กสาวไร้เดียงสาถูกลบหลู่เกียรติก่อนแต่งงานไม่ได้เช่นกัน ขณะเดินกลับบ้าน เธอยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
หากตั้งแต่แรก หวังเหอฮวาเพียงแค่ต้องการให้เมิ่งฉีฮ่วนชี้แจ้งเรื่องราวให้ฟังเท่านั้น ทำไมนางถึงจะต้องหาคนมารุมทุบตีชายหนุ่มด้วย?
เมื่อกลับถึงบ้าน หลี่เยว่หานจึงขอให้เมิ่งฉีฮ่วนช่วยดูแลบ้านและเด็กทั้งสองคน ก่อนจะเรียกโจวต้าเป่าให้ติดตามมา
และแน่นอนว่าที่นี่ ทำให้เธอได้เห็นหลี่หรงหรงอีกครั้งหนึ่ง
แม้โจวต้าเป่าจะขาพิการ แต่ทักษะของเขาก็ไม่ใช่เลวร้าย
เมื่อพวกหลี่เยว่หานมาถึง ปากของหวังเหอฮวาถูกยัดไว้ด้วยถุงเท้า อีกทั้งเสื้อผ้าของนางก็ยังถูกถอดออกจากร่างกาย โจวต้าเป่ารู้สึกกระดากอายเล็กน้อยที่จะมองดู แต่หลี่เยว่หานรีบก้าวไปข้างหน้า เธอคว้าตัวคนหนึ่งในนั้น ก่อนจะผลักเขาออกไป แล้วมายืนอยู่ข้างหน้าหวังเหอฮวา
“ทุกคนในที่นี้ล้วนมาจากหมู่บ้านเดียวกัน หากแต่งเข้าไปในตระกูลหลิ่วแล้ว แม่นางเหอฮวาก็ถือว่าเป็นคนมีตระกูล เจ้าไม่กลัวว่านางจะกลับมาแก้แค้นหลังจากที่เข้าไปในจวนตระกูลหลิ่วหรือ?” หญิงสาวรีบถอดเสื้อคลุมอ
