อยตำลึง ก็อย่าได้คิดที่จะจากไปเลย!”
“น้ำเสียงมักใหญ่ไม่น้อยเลย” หลี่เยว่หานพยักหน้า “ข้าคิดว่าหลี่หรงหรงให้เงินเจ้ามากที่สุดก็แค่หนึ่งร้อยอีแปะ และข้าจะให้เงินสองตำลึงกับพวกเจ้าทั้งสี่คน ถ้าพวกเจ้าไม่โง่เขลาเกินไปนัก ก็ควรจะจากไปโดยเร็ว อย่าได้สร้างปัญหา ไม่เช่นนั้นหากข้าจะโมโหขึ้นมา พวกเจ้าทุกคนซวยแน่!”
การคาดเดาของหลี่เยว่หานนั้นถูกต้อง หลี่หรงหรงจ้างอู๋จ้วงจ้วงและพวกในราคาหนึ่งร้อยอีแปะจริง ๆ ทั้งนี่คือเงินเก็บส่วนตัวทั้งหมดของนาง เพื่อให้หวังเหอฮวาสูญเสียความบริสุทธิ์ก่อนเข้าบ้านหลิ่ว ถือได้ว่านางเต็มใจที่จะใช้จ่ายเงินเป็นอย่างยิ่ง
หลังหลี่เยว่หานบอกจะให้เพียงสองตำลึงเงินเท่านั้น อู๋จ้วงจ้วงและคนอื่น ๆ ที่ถูกเปิดโปง พลันเปลี่ยนจากความอับอายกลายเป็นโทสะในทันที
“นังตัวเหม็น!” อู๋จ้วงจ้วงกัดฟันกรอด พร้อยเอ่ยสาปแช่ง จากนั้นก็พุ่งเข้าไปต่อยหลี่เยว่หาน
หลี่เยว่หานดึงหวังเหอฮวาหลบด้านข้างอย่างรวดเร็ว จากนั้นยื่นมือไปบีบที่จุดชาบนแขนของอู๋จ้วงจ้วง ก่อนจะกระชากอย่างแรง อู๋จ้วงจ้วงรู้สึกเพียงแค่ว่าแขนชา จากนั้นก็มีเสียง ‘แคร่ก!’ ออกมาจากกระดูกของเขา ทันใดนั้นที่ไหล่ก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง
“มีใครอยากเข้ามาอีกบ้าง?” หลี่เยว่หานยืนประจันหน้ากับพวกเขา พร้อมทั้งปกป้องหวังเหอฮวาไว้ด้านหลัง ตอนนั้นเองโจวต้าเป่าก็เดินอย่างไร้เสียงออกมาจากเงามืด
เมื่อเห็นโจวต้าเป่า อู๋จ้วงจ้วง และคนอื่น ๆ ก็รู
