บทที่ 111 ไปขนมูลม้า
ทันทีที่คำพูดของหลี่เยว่หานกล่าวออกมา สีหน้าของหวังเฟิ่งก็เปลี่ยนไป “เจ้า…เจ้ากำลังพูดถึงอะไร! ข้าจะแช่งพ่อของเจ้าเพราะเงินเล็กน้อยได้อย่างไร!”
“โลกนี้คาดเดาไม่ได้ ใจคนยิ่งไม่อาจคาดเดา ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน” หลี่เยว่หานพูดและกำลังจะกลับขึ้นรถม้า
หวังเฟิ่งยังเป็นกังวลเรื่องหนึ่ง “ทำไมตระกูลหลิ่วถึงให้เครื่องประดับทองคำแก่เจ้า! เจ้าทำอะไรลงไป!”
หลี่เยว่หานหยุดชะงักชั่วคราว เธอยืนตัวตรงอีกครั้ง และมองลงไปที่หวังเฟิ่งด้วยสายตาเยาะเย้ย “ดูเหมือนว่าเจ้าเป็นห่วงข้ามาก ทั้งยังรู้ด้วยว่าตระกูลหลิ่วให้เครื่องประดับทองคำกับข้าชุดหนึ่ง”
หลี่เยว่หานรู้ว่าตระกูลหลิ่วจะไม่ปิดบังเรื่องแบบนี้ และจะเผยแพร่มันเพื่อชื่อเสียงของหญิงสาว ดังนั้นเธอจึงไม่เคยคิดที่จะซ่อนมัน ยังไงซะ ตนก็ไม่สามารถซ่อนมันได้
“เจ้าไม่ต้องสนใจว่าข้าจะรู้ได้อย่างไร!” เมื่อเห็นว่าหลี่เยว่หานไม่ปฏิเสธ ดวงตาของหวังเฟิ่งก็สว่างขึ้นทันที “เร็วเข้า เอาชุดเครื่องประดับทองคำออกมา เพื่อที่น้องสาวของเจ้าจะได้เป็นบุคคลสำคัญยามนางแต่งงาน!”
“ไม่” หลี่เยว่หานปฏิเสธอย่างราบเรียบ “ใครอีกที่อยากได้รองเท้าที่พัง ๆ เช่นหลี่หรงหรงกัน? อยากแต่งงาน? กำลังฝันอยู่หรือ?”
“หุบปากเน่า ๆ ของเจ้าไปซะ!” หวังเฟิ่งก่นด่าพร้อมกับวางมือบนสะโพกของนาง “หรงเอ๋อร์ของเรากำลังจะแต่งเข้าคฤหาสน์หลิ่วเพื่อเป็นนายหญิง ถ้าเจ้ากล้าใส่ร้ายนาง ภายหลังจะมี
