บทที่ 109 เหวินจั๋ว
เมื่อเห็นใบหน้าของหลันเอ๋อร์เปลี่ยนไป แม้แต่เวินเทียนเหล่ยเองก็ยังตกใจ
“หลันเอ๋อร์ เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระอะไร?” เวินเทียนเหล่ยดูอธิบายไม่ได้ “เมิ่งฟูเหรินเป็นภรรยาของบ้านเมิ่ง นางเกี่ยวอะไรกับข้า? เจ้าเสียสติไปแล้วหรือ?”
“ใช่ ข้าเสียสติเพราะชอบท่านมาหลายปีแล้ว!” หลันเอ๋อร์มองไปที่เวินเทียนเหล่ยด้วยสีหน้าเกลียดชัง “นังสารเลวหว่านหรงเป็นตัวอันใดกัน? คุ้มกับที่ท่านไม่แต่งภรรยามาหลายปีหรือ? ท่านไม่มีแม้แต่สาวใช้ข้างห้อง! ข้ารอมานาน จนในที่สุดเมื่อนังหว่านหรงนั่นตาย ท่านก็มายังเมืองหลิวชิง!”
“ข้าพยายามอย่างเต็มที่ที่จะตามท่านมาที่เมืองหลิวชิง แต่ข้าไม่ได้คาดหวังว่าท่านจะหมกตัวอยู่แต่ในหอโคมแดงในเมืองหลิวชิงทุกวัน!” หลันเอ๋อร์พูดพร้อมกับร้องไห้คร่ำครวญ “ข้าแค่ต้องการอยู่เคียงข้างท่าน มีอะไรผิดหรือ!”
หลังจากฟังเป็นเวลานาน หลี่เยว่หานก็เข้าใจในที่สุด
หลันเอ๋อร์คนนี้ชอบเวินเทียนเหล่ยมานานหลายปี ดังนั้นนางจึงเกลียดสตรีทุกคนที่ปรากฏตัวข้างกายชายหนุ่ม
รวมทั้ง…ตัวเธอที่แต่งงานแล้ว…
“แม่นางหลันเอ๋อร์ แม้ว่าเจ้าจะเกลียดผู้หญิงทุกคนที่อยู่เคียงข้างนายน้อยเวิน เจ้าก็ไม่มีเหตุผลที่จะเกลียดข้า” หลี่เยว่หานพูดพร้อมกับจับมือเมิ่งฉีฮ่วน “ท้ายที่สุดข้าก็แต่งงานแล้ว”
“เจ้าผายลม!” หลันเอ๋อร์ถ่มน้ำลายอย่างแรง “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าพวกเจ้าสามีภรรยาคิดอะไรอยู่! เริ่มแรกก็จงใจดึงดูดค
