วามสนใจของนายน้อย จากนั้นแสร้งทำเป็นเอียงอายก่อนจะยอมมาช่วยเหลือนายน้อย ทำให้ตัวเจ้าเข้าไปอยู่ในสายตาของเขา แล้วสุดท้ายก็ให้ชายที่อยู่ข้างกายเจ้าแสร้งทำเป็นไม่อยากที่จะปล่อยเจ้าไปโดยง่าย ทุกอย่างล้วนถูกวางแผนโดยเจ้า!”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็มองไปที่เมิ่งฉีฮ่วนด้วยสีหน้าเรียบเฉย “สามี ท่านเคยคิดเรื่องเช่นนี้บ้างหรือไม่?”
“…” เมิ่งฉีฮ่วนชำเลืองมองหลี่เยว่หาน ก่อนจะไม่สนใจนาง เขามองไปยังหลันเอ๋อร์ที่นั่งอยู่บนพื้นเขม็ง “เจ้าอยู่กับเวินเทียนเหล่ยมานานแค่ไหนแล้ว?”
“ข้าอยู่เคียงข้างนายน้อยมาตั้งแต่เด็ก! ไม่มีใครเข้าใจนายน้อยได้ดีไปกว่าข้า!” หลันเอ๋อร์คำรามออกมาแทบจะสุดเสียง
เวินเทียนเหล่ยได้รับข้อมูลจำนวนมากจนท่วมท้นและไม่รู้จะพูดอะไร ในขณะนี้เขายืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยความงุนงงราวกับว่าตนเองกำลังสูญเสียจิตวิญญาณ
“เจ้าฆ่าหว่านหรงหรือไม่?” เมิ่งฉีฮ่วนถามอีกครั้ง
“แล้วไง!” หลันเอ๋อร์เชิดคางขึ้นแล้วพูดว่า “ผู้หญิงคนนั้นรู้แค่วิธีแสร้งทำเป็นอ่อนแอตลอดทั้งวัน ข้าแค่ทำให้นางอ่อนแอลง อ่อนแอจนตาย!”
“ดังนั้น” เวินเทียนเหล่ยพูดอย่างกะทันหัน “เจ้าเป็นคนเปลี่ยนยาต้มของหว่านหรงอย่างเงียบ ๆ จนทำให้ร่างกายของนางอ่อนแอลงเรื่อย ๆ และในที่สุดก็ตายใช่หรือไม่?”
“นายน้อย” หลันเอ๋อร์มองไปที่เวินเทียนเหล่ยด้วยใบหน้าที่โศกเศร้า กอดขาของเขาและร้องไห้ “หลันเอ๋อร์ทำสิ่งนี้ก็เพื่อท่าน หว่านหรงเป็นเพียงนางโลม น
