บทที่ 106 หว่านหรงฟูเหริน
“ตอนนี้ยังไม่ได้วางแผน” หลี่เยว่หานส่ายหัวอย่างตรงไปตรงมา “ที่ดินทุกตารางนิ้วในเมืองหลิวชิงล้วนล้ำค่า แต่ไม่มีที่ให้ข้าปลูกสิ่งนี้ กลับไปหมู่บ้านไป๋อวิ๋นของเราอย่างน้อยก็มีสถานที่กว้างขวางให้ปลูก”
สิ่งที่หลี่เยว่หานพูดนั้นไม่ผิด เมืองหลิวชิงตั้งอยู่ในป้อมปราการซึ่งเป็นสถานที่ค้าขาย แม้แต่ผู้ที่ทำกิจการขนาดเล็กในเมือง ครอบครัวของพวกเขาก็ต้องมีพื้นฐานครอบครัวอยู่บ้าง แน่นอนว่าการทำกิจการจะสะดวกกว่าหากว่าสามารถตั้งถิ่นฐานในเมืองหลิวชิงได้ แต่หลี่เยว่หานก็มีแผนการของตนเองอยู่ในใจ เธอยังไม่วางแผนจะตั้งถิ่นฐานในเมืองหลิวชิงอย่างเร่งรีบเช่นนี้
หลังอาหารเช้า หลี่เยว่หานและเมิ่งฉีฮ่วนก็ขึ้นรถม้าไปยังจวนตระกูลเวิน
ระหว่างทาง หลี่เยว่หานสังเกตสองข้างถนนอย่างระมัดระวังอีกครั้ง อดที่จะถอนหายใจไม่ได้
“พ่อค้าทุกคนเป็นบุรุษ ดูเหมือนว่าในแคว้นตงฮั่น สถานะของสตรีจะต่ำมาก” หลี่เยว่หานว่าพลางถอนหายใจอีกคำรบ
“เหตุใดเจ้าถึงคิดอย่างนั้นกัน?” เมิ่งฉีฮ่วนถามด้วยความสงสัย
“สตรีก็แบกท้องฟ้าได้ครึ่งหนึ่งเช่นกัน ท่านเคยได้ยินหรือไม่?” หลี่เยว่หานปิดม่านรถลง อดไม่ได้ที่จะนึกถึงสิ่งต่าง ๆ ในศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด “ถ้าวันหนึ่ง สตรีสามารถออกมาทำกิจการได้ ข้าคิดว่าพวกนางจะไม่ด้อยไปกว่าบุรุษอย่างแน่นอน”
“ทำไมเจ้าถึงพูดเช่นนั้น?” เมิ่งฉีฮ่วนเริ่มสนใจ
“เมื่อบุรุษอยู่ข้างนอกและสตรีอยู่ข้างใน สตรี
