สามารถดูแลทุกอย่างในบ้านได้ ดังนั้น ถ้าสตรีอยู่ข้างนอกก็จะต้องไม่แพ้บุรุษ แต่ข้าอยู่ในเมืองก็ยังไม่เห็นสตรีออกมาทำกิจการเลยสักคน แม้จะเป็นแค่ร้านเล็ก ๆ ริมถนน ผู้ดูแลก็ล้วนแต่เป็นบุรุษเช่นกัน”
หลังจากได้ยินคำพูดของหลี่เยว่หานแล้ว เมิ่งฉีฮ่วนก็พยักหน้าอย่างใช้ความคิด “สิ่งที่เจ้าพูดก็มีเหตุผล เพียงแต่ว่าการออกหน้าของสตรีมักจะดึงดูดข่าวลือที่ไม่ดี ดังนั้นแคว้นตงฮั่นจึงเต็มไปด้วยบุรุษที่ทำกิจการ มันเป็นกฎจารีตประเพณี”
“ไม่มีเลยจริง ๆ หรือ?” หลี่เยว่หานเอียงศีรษะและถามเมิ่งฉีฮ่วน
“ก็มี เพียงแต่บุรุษของหญิงเหล่านั้นจากไปแล้ว พันธมิตรของหญิงม่ายจึงถูกจัดตั้งขึ้นในเมืองหลิวชิง ที่นั่นได้รวบรวมสตรีที่สูญเสียสามี โดยจะส่งตัวอย่างงานปักไปยังร้านปักผ้าเป็นประจำเพื่อแลกกับเงิน ข้าได้ยินมาว่าชีวิตลำบากนัก”
หลังจากได้ยินคำพูดของเมิ่งฉีฮ่วน ดวงตาของหลี่เยว่หานก็เป็นประกายทันที
ทันใดนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็มองนางอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “สมาคมแม่ม่ายอนุญาตให้หญิงม่ายเข้าไปได้เท่านั้น สามีของเจ้ายังมีชีวิตอยู่ อย่าได้คิดมากไป”
“อ้อ… ” หลี่เยว่หานทำหน้าบูดบึ้ง
ในไม่ช้ารถม้าก็หยุดที่ประตูด้านข้างของจวนตระกูลเวิน โดยเวินเทียนเหล่ยได้รออยู่ที่ประตูแล้ว
แม้จะบอกว่าเวินเทียนเหล่ยไว้ใจได้ แต่เขาก็ค่อนข้างงี่เง่า เพียงเพราะได้ยินหลี่เยว่หานพูดสันสกฤตในเมืองหลิวชิง ครั้งล่าสุด เขาถึงกับนั่งรถม้าทั้งวันทั้งคืนเพื่อไป
