หานได้ถ่ายทอดคำพูดให้เขาฟังอย่างครบถ้วนโดยไม่ตกหล่นแม้แต่น้อย
หลังจากผ่านการพบกันหลายครั้ง การเจรจาค้าขายมูลค่าเกือบสองแสนตำลึงก็จบลง ขณะเดียวกัน ‘ถานไคว่’ ของหลี่เยว่หานก็ถูกเวินเทียนเหล่ยตีราคาขูดเลือดขูดเนื้อไปถึงไหละสามร้อยตำลึง
ในตอนแรกเยวเค่อไม่เห็นด้วย แต่เมื่อได้ชิมรสชาติแล้วเขาจึงตอบตกลงโดยไม่ต่อรองเรื่องราคา จึงทำให้หลี่เยว่หานรู้สึกคาดไม่ถึง
หลังจากทั้งสองฝ่ายได้ประทับตราสัญญาณข้อตกลงกันเรียบร้อย หลี่เยว่หานจึงทำการคัดลอกเป็นภาษาต่างประเทศทั้งสองฉบับ เมื่อทั้งสองฝ่ายได้ลงนามแล้ว ต่างก็เก็บสำเนาไว้ เป็นอันว่าการเจรจาในครั้งนี้ได้จบสิ้นลง
เดิมที ในช่วงเย็นเวินเทียนเหล่ยวางแผนจะเชิญหลี่เยว่หานและเมิ่งฉีฮ่วนไปทานอาหารร่วมกับเยวเค่อ แต่เมิ่งฉีฮ่วนบอกว่าเหนื่อย เลยลากหลี่เยว่หานเดินออกไป
หลี่เยว่หานจึงไม่สามารถทำอะไรได้ ทำได้เพียงกลับไปยังโรงเตี๊ยมพร้อมกับเขา
เมื่อกลับไปถึงโรงเตี๊ยม หลี่เยว่หานรีบไปนั่งยังโต๊ะเครื่องแป้ง ปลดผ้าคลุมหน้าออก ปล่อยผมยาวที่ถูกม้วนอยู่บนศีรษะมาตลอดทั้งวันลง พลางพูดออกมาอย่างสบาย ๆ “เมิ่งฉีฮ่วน ท่านช่วยเติมน้ำให้ข้าหน่อย ข้าจะล้างหน้า รู้สึกว่าผิวแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว”
“ได้” เมิ่งฉีฮ่วนรีบทำตามทันที ก่อนที่หลี่เยว่หานจะรู้ตัวว่าตนนั้นออกคำสั่งกับเมิ่งฉีฮ่วน เขาก็ผลักประตูเดินออกไปเสียแล้ว เพื่อไปเตรียมน้ำล้างหน้าให้เธอ
เมื่อมองดูใบหน้าของตนที่ถูกแต่งแ
