ิ่วจื้อหย่วน เขารู้สึกอย่างไร เท่านี้ข้าก็สามารถสะกิดความละอายใจของเขาออกมาได้แล้ว”
“เมื่อนายท่านผู้เฒ่าหลิ่วรู้สึกละอายใจก็จะนึกถึงเรื่องระหว่างหลิ่วจื้อหย่วนและหลี่หรงหรงขึ้นมาได้ รวมกับสภาพน่าเวทนาของข้าตอนอยู่บ้านสกุลหลี่ ชั่วขณะที่ความละอายในจิตใจของนายท่านผู้เฒ่าหลิ่วพุ่งสูงลิ่ว ข้าก็เป็นฝ่ายพูดเรื่องนี้ให้หลิ่วจื้อหย่วนรับหลี่หรงหรงเป็นอนุขึ้นมา เวลานี้ นายท่านผู้เฒ่าหลิ่วก็จะคิดว่าตระกูลหลิ่วของพวกเขาปฏิบัติต่อข้าอย่างไม่เป็นธรรมถึงเพียงนี้ แต่ข้าก็ยังใจกว้างพอที่จะไม่ถือสา ทั้งยังคิดเพื่อน้องสาวเนรคุณจนถึงขั้นนี้ ดังนั้นเขาย่อมต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อชดเชยให้ข้าอยู่แล้ว”
“แต่ข้าคิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะชดเชยให้ถึงสองชั้น” หลี่เยว่หานพูดพลางยัดขนมถั่วเขียวใส่ปาก โคลงศีรษะลิ้มรสอย่างสำราญใจ
“ชดเชยให้สองชั้น?” เมิ่งฉีฮ่วนเห็นสาวน้อยทำท่าเหมือนคนเจ้าเล่ห์ที่อุบายประสบผลสำเร็จก็นึกอยากรู้
“นายท่านผู้เฒ่าหลิ่วรู้เรื่องที่หวังเหอฮวาตามตอแยท่าน จึงบอกข้าว่าจะให้หลิ่วจื้อหย่วนรับหลี่หรงหรงกับหวังเหอฮวาเป็นอนุพร้อมกัน ถึงอย่างไรก็เป็นอนุ ต่อให้เป็นหญิงสาวจากชนบทก็ไม่กระทบต่อชื่อเสียงดีงามของตระกูลหลิ่ว”
“ส่วนเรื่องที่ให้หลิ่วเทียนเสียงรับข้าเป็นลูกสาวบุญธรรมก็ทำไปเพื่อชื่อเสียงของตระกูลหลิ่วทั้งนั้น” หลี่เยว่หานพูดแล้วก็ยกน้ำขึ้นดื่มอึกใหญ่ ค่อยกล่าวต่อไปว่า “ตอนข้ามาถอนหมั้น ได้ยินว่าหลิ
