่างสงบสุขเช่นนั้นเอง เหมือนกับที่เมิ่งฉีฮ่วนลั่นวาจาเอาไว้ในคืนนั้น คนสกุลหลี่และคนสกุลหวังไม่มาหาเรื่องอีกแล้ว โจวต้าเป่าก็แวะเวียนมาช่วยหลี่เยว่หานย้ายถั่วเหลืองออกไปตากอยู่เป็นนิจ
หลี่เยว่หานดูแลหลิงซีตามลำพังก็รู้สึกว่าน่าเบื่ออยู่บ้าง จึงสอนวิธีทำแปลงผักท้ายเรือนให้โจวต้าเป่าไปด้วยเสียเลย
จะว่าไปก็แปลกทีเดียว เมล็ดพันธุ์พืชที่หลี่เยว่หานนำกลับมาจากเมืองหลิวชิงเรียกได้ว่าปลูกได้สำเร็จสิบเต็มสิบส่วน หลี่เยว่หานทำใจไว้แล้วว่าคงต้องสูญเปล่าไปครึ่งหนึ่ง คิดไม่ถึงว่าจะปลูกติดทั้งหมดเช่นนี้ เจริญเติบโตรวดเร็วอย่างน่าอัศจรรย์
หลี่เยว่หานจำเป็นต้องปรับปรุงสวนท้ายเรือนใหม่อีกครั้ง ทำทางเดินเล็ก ๆ เอาไว้ แล้วใช้พื้นที่ที่แสงแดดส่องถึงทั้งหมดมาปลูกเมล็ดพันธุ์เหล่านั้น
แต่ละวันหลิงซีจะเดินตามหลังหลี่เยว่หานต้อย ๆ คอยมองเธอรดน้ำ บางครั้งก็จะใช้แขนเล็ก ๆ สองข้างแกว่งไปแกว่งมาในน้ำ
หลี่เยว่หานรู้สึกเหมือนได้เห็นตนเองสมัยเด็ก ตอนนั้นมารดาของเธอชอบปลูกดอกไม้ใบหญ้า สวนในบ้านเต็มไปด้วยดอกไม้และพืชอวบน้ำนานาพรรณ ทุกวันระหว่างที่มารดาของเธอถอนวัชพืชรดน้ำต้นไม้ หลี่เยว่หานตัวน้อยก็จะเดินตามหลังมารดา ทำน้ำหกเลอะเทอะไปทั่ว แต่มารดากลับไม่เคยตำหนิเธอเลยสักครั้ง
น่าเสียดายที่มารดาด่วนจากไปเร็ว มารดาบุญธรรมหวังเฟิ่งเข้าบ้านมาหลังจากมารดาของเธอจากไปไม่ถึงเดือน นับแต่นั้น ดอกไม้ใบหญ้าในสวนก็เหี่ยวเฉาร่วงโร
