นเทียนเหล่ยได้ยินอย่างนั้นก็ดีใจยิ่งยวด “ดีดีดี! ดีอยู่แล้ว! พี่ชายเมิ่ง ท่านเห็นว่าอย่างไร?”
“ข้า…” เมิ่งฉีฮ่วนกำลังจะบอกว่าไม่ดี แต่มือที่ถูกหลี่เยว่หานกุมเอาไว้กลับถูกนางจิกเข้ากลางฝ่ามือ คำพูดมาถึงริมฝีปากแล้ว หากก็ได้แต่เปลี่ยนไปพูดว่า “ข้าไร้ความเห็น!”
“เยี่ยมไปเลย!” เวินเทียนเหล่ยปลาบปลื้มยินดี รับหนังสือสัญญาอีกฉบับมาจากมือของบ่าวรับใช้ เขียนค่าตอบแทนที่ตกลงกันได้เมื่อครู่นี้ลงไปอย่างว่องไว ลงนามเร็วรี่ ประทับตราประจำตัวของตนลงไป จากนั้นก็ส่งมาให้หลี่เยว่หาน
หลี่เยว่หานอ่านเนื้อความบนนั้นโดยละเอียด เมื่อไม่พบว่ามีปัญหาใด ๆ ก็ลงนามและประทับนิ้วมือลงไป
แม้จะเป็นอักษรจีนตัวเต็ม ทว่าคนจีนทุกคนล้วนมีทักษะอย่างหนึ่งร่วมกัน นั่นก็คือการอ่านอักษรทั้งแบบตัวย่อและตัวเต็มได้อย่างคล่องแคล่ว
รับสัญญาทั้งสองฉบับมาเก็บไว้แล้ว เวินเทียนเหล่ยก็นัดหมายกับหลี่เยว่หานว่าอีกสิบวันให้หลังค่อยพบกันที่หอเซียนเมามายในเมืองหลิวชิง ก่อนจะยอมจากไปอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนจากกันยังไม่วายกำชับให้หลี่เยว่หานทำเนื้อตุ๋นให้ด้วย
หลี่เยว่หานกับเมิ่งฉีฮ่วนไปส่งเวินเทียนเหล่ยถึงนอกเรือน ได้ยินวาจานี้ของเขาก็ตอบรับอย่างหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก
เมื่อส่งเวินเทียนเหล่ยจากไป มู่ชวนก็ตื่นขึ้นมาพอดี หลี่เยว่หานกลัวว่าพวกหวังเฟิ่งจะมาสร้างปัญหาอีกจึงบอกให้เมิ่งฉีฮ่วนไปส่งมู่ชวนที่สำนักศึกษา
ผู้ใดจะคาดคิด เมิ่งฉีฮ่วนเพิ่
