รัวหลี่ที่เหลืออยู่เลย”
“ไปสืบมาที ว่าความสัมพันธ์สามีภรรยาของหลี่ต้าเฉิงกับนางในตอนนั้นเป็นเช่นไร”
พูดจบ เมิ่งฉีฮ่วนก็ลุกขึ้นยืน “หากยังไม่ได้ข่าวคราวใด เจ้าก็ยังไม่ต้องกลับมายังหมู่บ้านไป๋อวิ๋น วันรุ่งขึ้นก็ออกเดินทางเถิด”
“พะยะค่ะ!”
กัวอี้มองจนเมิ่งฉีฮ่วนเดินออกจากห้องลับไป เขาจึงลุกขึ้นยืน
เมื่อดับไฟตะเกียงน้ำมันในห้องลับและปิดประตูลงอย่างรวดเร็วแล้ว เขาก็ปีนกำแพงบ้านตระกูลเมิ่งด้วยเสียงที่เบาที่สุด เงาร่างของชายหนุ่มหลอมรวมเข้าไปกับความมืดภายนอกอย่างรวดเร็ว
เมื่อเมิ่งฉีฮ่วนกลับเข้าไปภายในสวน หลี่เยว่หานกำลังเกลี้ยกล่อมให้หลิงซีมาอาบน้ำ เด็กหญิงตัวน้อยไม่ยอมอาบน้ำจึงทำให้หญิงสาวเหนื่อยหน่ายใจยิ่งนัก
“หลิงซีเด็กดี อาบน้ำตัวหอม ๆ ก่อนนอนจะรู้สึกสบายตัวมิใช่หรือ?” หลี่เยว่หานจูงมือหลิงซีพลางเกลี้ยกล่อม
“ไม่เอา ๆ หลิงซีง่วงนอนอยากนอนแล้ว” หลิงซีเม้มริมฝีปาก ราวกับพร้อมที่จะร้องไห้ออกมาตลอดเวลา
“เราอาบน้ำตัวหอม ๆ กันไม่นานแล้วค่อยรีบไปนอน ดีหรือไม่?” หลี่เยว่หานพูดด้วยความอดทน “อีกอย่าง วันนี้ขึ้นภูเขาไปกับพี่ทั้งวัน บนตัวต้องมีพวกแมลงเยอะมากแน่ ๆ ”
“ไม่มีแมลง!” หลิงซีบุ้ยปากและไม่ยอมอาบน้ำ “วันนี้หลิงซีไม่ต้องอาบน้ำก็ได้!”
“เฮ้อ หลิงซี เป็นผู้หญิงต้องอาบน้ำให้สะอาดถึงจะสวย ดังนั้นจึงต้องอาบน้ำทุกวัน เชื่อพี่เถิดไปอาบน้ำกัน”
หลี่เยว่หานรู้สึกว่าริมฝีปากของตนกำลังจะถลอก แต่เด็กหญิงตั
