วน้อยยังคงไม่ยอมอาบน้ำ แม้จะโกรธแต่ก็ไม่สามารถแสดงออกมาได้ มิเช่นนั้นเด็กผู้หญิงตัวน้อยคงจะร้องไห้ และเสียงนั้นก็ไม่ใช่เรื่องตลก…
เมิ่งฉีฮ่วนเฝ้าดูอยู่ข้าง ๆ พักใหญ่ เมื่อเห็นความพยายามและใช้พลังกายทั้งหมดเพื่อเกลี้ยกล่อมให้หลิงซีไปอาบน้ำ เขาก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
“จงเจิ้งหลิงซี!” เมิ่งฉีฮ่วนพูดขึ้นมา “เป็นถึงเด็กตระกูลจงเจิ้ง แต่กลับไม่ยอมอาบน้ำ หากพ่อแม่ของเจ้ารู้เข้าต้องไม่ชอบใจแน่ เจ้าตัวเหม็นหึ่ง!”
เมื่อได้ยินเสียงของเมิ่งฉีฮ่วน หลี่เยว่หานจึงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงยิ้มออกมา
เพราะเมื่อครู่หลิงซียังพยายามบิดตัวไปมาเพื่อไม่ให้หลี่เยว่หานจับนางได้ แต่ตอนนี้กลับไม่ทำเช่นนั้น แต่กลับมองไปยังหลี่เยว่หานด้วยแววตาเสียใจ “อาหญิง ท่านอา ดุข้า…”
“เจ้าต้องการให้ข้าช่วยดุกลับไปหรือไม่?” หลี่เยว่หานพูดด้วยสีหน้ากลั้นหัวเราะ
“ต้องการ!” หลิงซีตอบกลับเสียงดัง
“เช่นนั้นเจ้าต้องเชื่อฟัง ไปอาบน้ำ อาบน้ำเสร็จแล้วเจ้ากับข้าค่อยไปดุเขากลับกัน!” หลี่เยว่หานเอ่ยถามหยั่งเชิง
“ได้!” พูดจบ หลิงซีก็รีบกอดชุดนอนของตนไว้ทันที และวิ่งไปภายในห้องด้วยความสุข
หลิงซียังเด็กมากนัก ดังนั้นจึงยังอาบน้ำในห้องของตน นางมีอ่างอาบน้ำเป็นของตัวเอง หลี่เยว่หานจึงนำถังน้ำร้อนเข้ามาสองถึงสามถัง เมื่อรอให้หลี่เยว่หานเข้ามาแล้ว หลิงซีจึงถอดเสื้อผ้าของตัวเองออก และนั่งลงในอ่างและเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน
เมื่อหลี่เยว่หานเห็นเช่นนั
