้น เธอก็รู้สึกว่าในเวลาเช่นนี้หลิงซีน่ารักยิ่งนัก เธอรีบปิดประตูลง และนำถั่วผงมาให้หลิงซีอาบน้ำขัดตัว
หลังจากอาบน้ำเสร็จ แม้หลิงซีจะง่วงนอนเต็มที แต่ยังกลับคิดที่จะไปต่อว่าเมิ่งฉีฮ่วนกับหลี่เยว่หานอยู่
หลี่เยว่หานไม่รู้จะทำเช่นไร จึงทำได้เพียงอุ้มหลิงซีที่ง่วงจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้นเดินไปเคาะประตูห้องเมิ่งฉีฮ่วน
“เมิ่งฉีฮ่วน! ต่อไปห้ามเจ้าต่อว่าหลิงซีอีก!” หลี่เยว่หานแสร้งทำดุร้ายและต่อว่าออกมา “ผู้ชายตัวใหญ่คนหนึ่ง จะมาต่อว่าเด็กตัวเล็ก ๆ ได้อย่างไรกัน!”
หลิงซีที่อยู่ในอ้อมกอดได้ยิน นางก็หลับตาไปพลางพยักหน้ารับไปพลาง “ใช่ ๆ!”
เมื่อเห็นทั้งสองเป็นเช่นนี้ ภายในใจของเมิ่งฉีฮ่วนก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมา “ได้ ข้าผิดไปแล้ว ต่อไปจะไม่ทำอีก!”
“ฮึ” เมื่อได้ยินเมิ่งฉีฮ่วนพูด หลิงซีที่นอนอยู่ในอ้อมแขนของหลี่เยว่หานก็ค่อย ๆ นอนหลับไป
หลี่เยว่หานเม้มริมฝีปากขึ้นมายิ้ม ๆ และเตรียมที่จะเดินออกไป แต่กลับถูกเมิ่งฉีฮ่วนขวางไว้
“เป็นครั้งแรกที่มาห้องข้า ไม่คิดจะทิ้งอะไรไว้เสียหน่อยหรือ?” จู่ ๆ เมิ่งฉีฮ่วนก็เอ่ยถามขึ้นมา
เมื่อถูกเงาของร่างสูงบดบังไว้ หลี่เยว่หานจึงรู้สึกใจเต้นรัวขึ้นมาเล็กน้อย เธอหันหน้าหนีอย่างดูไม่เป็นธรรมชาติ “ต้องทิ้งสิ่งใดไว้กัน? ทิ้งกำปั้นไว้ให้เจ้าสองกำปั้นได้หรือไม่?”
เมื่อได้ยินคำพูดของนาง เมิ่งฉีฮ่วนก็ยิ้มออกมา “หน้าแดงหรือ?”
“นั่นเป็นเพราะตอนช่วยหลิงซีอาบน้ำเมื่อครู่ อากาศในห้องร้อ
