อกันหญิงสาวไว้ด้านหลัง พลันพูดขึ้นมา “ครอบครัวหลี่ เยว่หานไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกท่าน ดังนั้นพวกท่านอย่ารบกวนการใช้ชีวิตของนางเลย คนในหมู่บ้านต่างก็มารวมตัวกันหน้าประตูบ้านข้าแต่เช้า ทุกท่านควรแยกย้ายกลับบ้านไปทานข้าวกันได้แล้ว”
เมื่อพูดจบ เมิ่งฉีฮ่วนก็หมุนตัวโอบหลี่เยว่หานเข้าบ้านไป จากนั้นจึงปิดประตูใหญ่ลง ไม่เพียงแค่ปิดเท่านั้น แต่ยังใช้ไม้ขัดไว้ด้วย
ตอนที่ยกไม้ขัดไว้นั้น เมิ่งฉีฮ่วนตั้งใจออกแรงเป็นพิเศษ ผู้คนด้านนอกต่างก็ได้ยินกันอย่างชัดเจน
การกระทำนี้ทำให้ครอบครัวหลี่รู้สึกอับอายขายหน้ายิ่งนัก
“ท่านเป็นอะไรไป?” หลี่เยว่หานยืนมองพฤติกรรมของเมิ่งฉีฮ่วนอยู่ข้าง ๆ จึงอดสงสัยขึ้นมาไม่ได้
ในตอนแรกที่เมิ่งฉีฮ่วนเดินออกไปนั้น เห็นได้ชัดว่ามีท่าทีพร้อมที่จะสู้กับครอบครัวหลี่ แต่ผ่านไปเพียงไม่นานกลับยอมเสียแล้ว?
ถึงแม้ประโยคสุดท้ายที่พูดออกไปก่อนจะเข้ามานั้นดูดุร้ายอยู่บ้าง แต่สำหรับหลี่เยว่หานที่เข้าใจเขานั้น เมิ่งฉีฮ่วนต้องพบอะไรบางอย่างเป็นแน่
“ไม่มีอะไร เจ้าดูแลเด็กสองคนนี้กินข้าวเถิด แล้วค่อยไปส่งพวกเขายังสำนักศึกษาด้วยตัวเอง” เมื่อเมิ่งฉีฮ่วนพูดจบจึงรีบเดินเข้าไปในสวนอย่างรวดเร็ว เร็วจนหลี่เยว่หานยังไม่ทันได้พูดอะไรออกมา
หลี่เยว่หานจึงทำได้เพียงเดินขมวดคิ้วกลับไปยังห้องครัว
หลังจากสองพี่น้องทานอาหารเช้าเรียบร้อย มู่ชวนจึงยืนบนเก้าอี้ตัวเล็กเพื่อล้างจาน ส่วนหลิงซีตัวน้อยก็คอยยืนข้
