ย่างนี้ ถ้าพวกนางใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้างมาเรียกร้องให้ท่านรับผิดชอบเล่า?”
เมิ่งฉีฮ่วนคิดไม่ถึงว่าหลี่เยว่หานจะมาถึงเร็วเช่นนี้ เขาลุกขึ้นมาเผชิญหน้ากับหลี่เยว่หานด้วยท่าทางไม่เป็นธรรมชาติ แล้วพูดว่า “เป็นไปไม่ได้ ตอนข้าลากพวกนางมามีคนเห็นอยู่ตลอด ข้าไม่ได้ทำอะไรพวกนางเสียหน่อย!”
“ก่อนหน้านี้หวังเหอฮวาก็ไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกับท่าน แต่ก็เกือบจะทำให้ท่านเดือดร้อนแล้ว จำไม่ได้หรือ?” หลี่เยว่หานไม่สนใจว่าตอนนี้มีคนมากมายมุงดูอยู่ เธอพูดจาอย่างไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย “แล้วก็น้องสาวคนนั้นของข้า ข้าเตือนท่านไว้ก่อนเลยนะว่าตอนนั้นแม้แต่คู่หมั้นของข้านางยังกล้าไปข้องแวะด้วย ยากจะรับรองได้ว่านางจะไม่ยุ่งกับท่าน!”
ได้ยินเช่นนั้น เมิ่งฉีฮ่วนก็หัวเราะเสียงดังออกมา แล้วรับหลิงซีมาสู่อ้อมอกของตนเอง “เจ้าร้อนใจแทนข้าหรือ?”
“…” หลี่เยว่หานรู้สึกเหมือนมีกองทัพม้านับหมื่นวิ่งผ่านช่องอกไป “ข้าเปล่าเสียหน่อย! ท่านให้พวกนางขึ้นมาเถอะ”
“ใช่แล้วพี่เขย! พวกข้าสองคนเป็นผู้หญิงอ่อนแอไม่คล่องแคล่วเท่าพี่สาว จะจับปลาที่ตัวลื่นขนาดนั้นได้อย่างไร!” หลี่หรงหรงกล่าวเสียงดังปนสะอื้น “พี่เขยจงใจทำให้ชื่อเสียงข้าป่นปี้ชัด ๆ เลย ฮือฮือ…”
ได้ยินวาจานี้ เมิ่งฉีฮ่วนยังไม่ทันได้เอ่ยปาก หลี่เยว่หานกลับโมโหขึ้นมาเสียแล้ว “หลี่หรงหรงเจ้ารู้จักมียางอายบ้างไหม? เจ้าขึ้นเตียงกับหลิ่วจื้อหย่วนไปแล้วยังจะมาเสแสร้งเป็นหญิงบริสุทธิ์อ
