ีกทำไม? ตอนนี้หลิ่วจื้อหย่วนไม่ต้องการเจ้าแล้ว เจ้าก็มาที่เรือนข้า เจ้าคิดอะไรอยู่คิดว่าข้าไม่รู้งั้นเรอะ!”
หลี่หรงหรงคงคิดไม่ถึงว่าหลี่เยว่หานจะพูดออกมาตรง ๆ เช่นนี้จึงอึ้งไปชั่วขณะ
“เยว่หาน ท่านพูดกับน้องสาวตัวเองแบบนี้ได้อย่างไร” หวังเหอฮวาที่อยู่ข้าง ๆ กลับหนักแน่นกว่ามาก “ท่านไม่ได้ดูแลคู่หมั้นของตัวเองให้ดี ทำให้เขามารักน้องสาวของท่าน นี่เป็นความผิดของหรงเอ๋อร์งั้นหรือ? มันเป็นความผิดของท่านต่างหาก!”
“หุบปาก!” หลี่เยว่หานมองมาด้วยแววตาวาวโรจน์ “หวังเหอฮวา ข้านึกว่าได้บทเรียนจากคราวก่อนแล้วเจ้าจะรู้จักมียางอายขึ้นมาบ้างเสียอีก คิดไม่ถึงว่าพอมาเจอหลี่หรงหรงแล้วกลับไร้ยางอายยิ่งกว่าเดิม!”
“ตอนบ่ายที่ข้ามาจับปลาอยู่ตรงนี้พวกเจ้าสองคนพูดอะไรยังจำได้หรือไม่?”
“บอกว่าสามีข้าไม่ทะนุถนอมข้าไม่ใช่รึ? ตอนนี้ข้าบอกพวกเจ้าไว้เลยว่าเป็นเพราะข้าสงสารสามีตัวเองที่หลายวันมานี้เหน็ดเหนื่อยเกินไป ตอนกลางวันยังแบกต้นไม้กลับเรือน ถึงไม่ได้ให้เขามาจับปลาด้วย ตอนนี้สามีของข้ารู้เรื่องที่พวกเจ้าพูดจาลบหลู่ข้าแล้ว คงรู้แล้วสินะว่าสามีของข้าทะนุถนอมข้าหรือไม่?”
“ข้าบอกเจ้าไว้เลย วันนี้พวกเจ้าทำเรื่องงามหน้าขนาดนี้ ต่อให้พวกเจ้าบริสุทธิ์ผุดผ่องไม่ต้องมลทินแม้น้อยนิด สามีของข้าก็ยังเป็นสามีของข้าอยู่ดี ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้ากับหลี่หรงหรงสักนิด! ถ้าจะทำเรื่องต่ำช้าอะไรอีก ข้าก็ไม่ถือสาหากพวกเจ้าจะอยากลงไปแ
