า ดีหรือไม่?”
“ดี ดีมาก!” เมื่อได้ยินว่าตนเองสามารถเข้าไปในเมืองได้ หลี่เยว่หานก็พยักหน้าตอบตกลงโดยแทบจะไม่ต้องคิด
เมื่อเห็นท่าทางมีความสุขของนาง เมิ่งฉีฮ่วนก็แอบยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอื้อมมือไปเกลี่ยปลอยผมของหลี่เยว่หานทัดไว้ที่หลังใบหู
หลี่เยว่หานหันศีรษะออกไปด้วยความอึดอัดใจเล็กน้อย พลาดที่จะเห็นประกายตาแวววับของเมิ่งฉีฮ่วน
ยามรัตติกาล
มู่ชวนเข้าไปในห้องของเมิ่งฉีฮ่วนอย่างเงียบ ๆ
“อาเมิ่ง เหตุใดท่านจึงต้องการจะพาพี่สาวหลี่ไปที่เมืองหลิวชิงด้วย? หรือว่าจะค้นพบบางสิ่งแล้ว?” แม้ว่ามู่ชวนจะอายุยังน้อย แต่การกระทำและคำพูดของเขาเหมือนผู้ใหญ่คนหนึ่ง “อาเมิ่งพบเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ?”
“เจ้ายังจำที่ข้าเคยบอกว่าเดิมทีหลี่เยว่หานมีสัญญาการแต่งงานอยู่ได้หรือไม่?” เมิ่งฉีฮ่วนหันไปมองมู่ชวน
“เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการพาพี่สาวไปที่เมืองหลิวชิงหรือไม่? ท่านก็รู้ดี หากท่านไปที่เมืองหลิวชิงก็จำเป็นต้องปกปิดตัวตน แอบติดต่อกับโรงประมูล หากพาพี่สาวไปด้วย อาจเปิดเผยเบาะแสออกมาได้…” เห็นได้อย่างชัดเจนว่ามู่ชวนไม่เข้าใจการกระทำของเมิ่งฉีฮ่วน
เขารู้ว่าทุกครั้งที่เมิ่งฉีฮ่วนไปส่งหนังสัตว์ในเมืองหลิวชิง ประการแรกก็เพื่อแลกเปลี่ยนเงิน อีกประการคือแลกเปลี่ยนข้อมูล ครั้งหนึ่งเขาเคยไปที่นั่นกับเมิ่งฉีฮ่วน จึงรู้ได้อย่างชัดแจ้งว่ามันอันตรายถึงเพียงไหน หากประมาทสักนิดก็อาจเผยเบาะแสให้คนสังเกตเห็น จากนั้นตำแหน่งของพ
