ยว่หานทำแล้ว
“แต่การค้าขายที่ข้าจะทำ ไม่มีทางหาได้จากที่นี่!” หลี่เยว่หานถอนหายใจ “หากข้าสามารถหาซื้อส่าเหล้า*[3] ดี ๆ ได้ ข้าก็สามารถหมักสุรารสเลิศได้ทุกชนิด เมื่อถึงยามนั้นข้าก็จะขายจนอยากมีเงินมากเท่าไรก็มีได้!”
“เจ้าไม่รู้จริง ๆ หรือแสร้งทำเป็นไม่รู้?” เมิ่งฉีฮ่วนเงยหน้าขึ้นมองหลี่เยว่หาน
“รู้อะไร?” หลี่เยว่หานงงงวย
“ที่แคว้นตงฮั่นใครก็ตามที่ขายสุราเป็นการส่วนตัวโดยไม่ได้รับใบอนุญาตจะต้องโทษเนรเทศ เจ้าไม่รู้หรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนยื่นชามให้กับมู่ชวนอย่างเป็นธรรมชาติ มู่ชวนเองก็รับชามลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรู้ความ เตรียมไปตักโจ๊กเพิ่มให้เมิ่งฉีฮ่วน ทว่าก็ถูกหลี่เยว่หานหยุดเอาไว้
“ทำด้วยตัวเอง!” หลี่เยว่หานพูด ก่อนจะเอาชามใส่มือเมิ่งฉีฮ่วน แล้วกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม “เช่นนั้นสามีรู้วิธีได้รับใบอนุญาตค้าสุราหรือไม่?”
เมิ่งฉีฮ่วนมองดูชามในมือตัวเองอย่างว่างเปล่า เขาทำได้แต่เพียงยอมจำนนอย่างไร้ทางเลือก ลุกขึ้นก่อนจะเติมโจ๊กชามใหญ่ให้กับตัวเอง “ร้านสุรา เหลาสุรา หรือผู้ที่มีอาชีพขายสุราตั้งแต่บรรพบุรุษที่มีใบรับรองเป็นพยานจากเพื่อนละแวกบ้าน จากนั้นก็สามารถไปยื่นคำร้องขอใบอนุญาตค้าสุราได้ที่ศาลาว่าการท้องถิ่น”
ฟังแล้วใบหน้าของหลี่เยว่หานก็บึ้งตึง “ดูเหมือนว่าความคิดขายสุราจะไม่สำเร็จ ช่างมันเถอะ อย่างไรข้าก็ต้องการจะเข้าเมืองไปหาผักมาทำผักดองอยู่ดี”
“อะไรคือผักดอง?” เมิ่งฉีฮ่วนถามขณะกินโจ๊กไ
