ปด้วย
“เป็นของกินที่อร่อยมาก” หลี่เยว่หานพูดเสียงอ่อนแรง “ข้าจะบอกท่านให้รู้ว่า ข้านั้นมีวิธีทำเงินมากมายอยู่ในใจ แต่ข้าไม่รู้จักโลกใบนี้นัก เรื่องราวต่าง ๆ ก็ไม่ได้ถูกบันทึกเอาไว้ในประวัติศาสตร์ ดังนั้นข้าเลยไม่รู้ว่าควรจะเริ่มเช่นไร”
คนพูดไม่มีกะจิตกะใจ แต่คนฟังเกิดความสนใจขึ้นมา เมิ่งฉีฮ่วนหยุดกินชั่วคราว จากนั้นก็แสร้งถามออกมาอย่างไม่คิดอะไร “เหตุใดเจ้าจึงคิดว่าประวัติศาตร์จะไม่บันทึกเรื่องราวของแคว้นตงฮั่นเอาไว้?”
“ข้าไม่ได้กล่าวว่าไม่มีบันทึกเรื่องราวในประวัตศาสตร์” หลี่เยว่หานตระหนักได้ว่าตนเองทำพลาดเข้าแล้ว จึงรีบร้อนกล่าวออกมาพร้อมแสร้งหัวเราะ “ข้าหมายความว่า ใต้หล้านี้มีแคว้นศักดินาอยู่ตั้งมากมาย เกรงว่าประวัติศาสตร์คงจะบันทึกเอาไว้ได้ไม่หมด…”
“แคว้นศักดินา?” เมิ่งฉีฮ่วนกินโจ๊กในชามจนหมด ก่อนวางชามและตะเกียบลงด้วยความพึงพอใจ “ยุคชุนชิวจ้านกั๋ว*[4] ผ่านมานานกว่าพันปีแล้ว จะเอาแคว้นศักดินามาจากไหนอีก?”
“…” หลี่เยว่หานพูดไม่ออก
หลังจากผ่านยุคชุนชิวจ้านกั๋วมาพันปี…นี่ก็น่าจะเป็นช่วงรุ่งเรืองของราชวงศ์ถังตอนกลาง ทว่าเมื่อดูจากเมิ่งฉีฮ่วนและคนรอบ ๆ แล้ว กลับไม่มีกลิ่นอายของความเป็นถังสักนิด…
ดังนั้นแล้วแคว้นตงฮั่น…อยู่ในช่วงราชวงศ์ใดกัน? หลี่เยว่หานเป็นนักเรียนสายวิทย์ ภายในหัวไม่มีความรู้ด้านประวัติศาสตร์อยู่มากนัก ไม่ว่าจะขบคิดเช่นไรก็นึกไม่ออก
“ตอนนี้พวกเราอยู่ในราชวงศ์อะไร?
