่อปลุกนางให้ตื่นขึ้นมาจากการหลับลึก
หลิงซีที่ตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือได้กลิ่นหอมหวานที่ลอยอยู่ในอากาศอย่างรวดเร็ว
นางลืมตาขึ้น ก่อนจะใช้แขนสั้นป้อมของตนเองประคองร่างให้ลุกขึ้น “หอมจัง…”
เมื่อเห็นเช่นนี้แล้ว หัวใจของหลี่เยว่หานก็อ่อนยวบลง หญิงสาวรีบเอาน้ำหวานสะระแหน่มาป้อนเข้าปากหลิงซี
หลิงซีทำตัวเป็นเด็กดีอย่างยิ่ง หลี่เยว่หานป้อนหนึ่งคำนางก็กินหนึ่งคำ จนน้ำหวานสะระแหน่หมดลงไปอย่างรวดเร็ว ในตอนนี้นางรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาแล้ว
“สามารถเลือกกินซาลาเปาถั่วแดง หรือไม่ก็โจ๊กถั่วแดงได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น” หลี่เยว่หานถือชามทั้งสองเอาในมือ ปล่อยให้หลิงซีเลือกด้วยตนเอง
หลิงซียื่นมือไปคว้าซาลาเปาไส้ถั่วแดงอย่างไม่ลังเล นางถือซาลาเปาด้วยมือสองข้างก่อนจะกัดลงไป ไส้ถั่วแดงกวนส่งกลิ่นหอมฟุ้งในปากปลุกให้สติของหลิงซีตื่นขึ้นมาเต็มตัว
“อร่อยจัง!” หลิงซีร้องออกมา จากนั้นก่อนที่หลี่เยว่หานจะทันได้ตอบสนองอะไร นางก็ก้มหัวชิมโจ๊กถั่วแดงในมือของหลี่เยว่หาน “อร่อยมาก!”
เห็นแล้วหลี่เยว่หานก็อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้
หลังจากวางโจ๊กลงแล้ว หลี่เยว่หานก็หยิบน้ำหวานชามที่สองออกมาให้หลิงซีค่อย ๆ กิน “เจ้าเพิ่งจะป่วยไป ดังนั้นไม่ควรจะกินของมันมาก พี่สาวจึงทำอาหารหวานมาให้เจ้าจำนวนมาก เจ้าก็กินช้า ๆ ประเดี๋ยวจะติดคอเอา ดื่มน้ำสักสองจิบค่อยกินต่อ”
หลิงซีไม่ได้ดูอ่อนแรงเหมือนเมื่อวาน ในยามนี้นางกำลังถือซาลาเปาไว้ในสองม
