่กี่วัน มิเช่นนั้นหากถูกน้ำค้างแข็งเกาะ พริกป่าบนกิ่งก็จะแห้งเหี่ยวไป
ดังนั้นภายในไม่กี่วันมานี้ แม้ว่าหลี่เยว่หานจะปล่อยให้มันโตอย่างเสรี เธอก็ยังต้องใส่ปุ๋ยให้กับต้นพริกป่า
เมื่อหลี่เยว่หานกำลังง่วนอยู่กับการทำสวนด้านหลังลาน หลิงซีก็กำลังถือน้ำหวานสะระแหน่พร้อมกับอาบแดดเฝ้ามองหลี่เยว่หานที่กำลังยุ่ง
ไม่รู้ว่านางดื่มน้ำหวานจนหมดไปเมื่อใด รู้ตัวอีกทีหลิงซีก็นอนหลับไปบนเก้าอี้พร้อมกับชามอันว่างเปล่าในอ้อมแขน
หลี่เยว่หานมองอีกที เธอก็พบว่าหลิงซีหลับสนิทไปแล้ว
เธอจัดแจงห่มผ้าให้เด็กหญิงดี ๆ ก่อนตั้งท่าจะไปจัดการพริกป่าอีกครั้ง ทว่าคาดไม่ถึงว่าเมิ่งฉีฮ่วนจะกลับมาในตอนนี้
“ชู่ว…” เมื่อเห็นว่าเมิ่งฉีฮ่วนกำลังจะพูด หลี่เยว่ก็รีบเอานิ้วทาบปาก
เมิ่งฉีฮ่วนที่เห็นสถาการณ์แล้วจึงค่อย ๆ อุ้มหลิงซีอย่างแผ่วเบา ส่งนางกลับไปนอนที่ห้อง ก่อนจะกลับมายังด้านหลังบ้าน
“เจ้าจะทำสิ่งใดกับพริกป่าเหล่านี้?” เมิ่งฉีฮ่วนถามด้วยความสงสัย
“พริกป่าสามารถนำไปทำอะไรได้มากมาย” หลี่เยว่หานยืดหลัง ก่อนมองไปที่เมิ่งฉีฮวน “วันนี้ท่านไม่ออกไปล่าสัตว์หรือ?”
“หลิงซีป่วย ข้าจะต้องใส่ใจนางให้มากขึ้น” เมิ่งฉีฮ่วนตอบกลับ ก่อนจะมองไปที่หลี่เยว่หานด้วยประกายตาวาววับ “ดูเหมือนว่าเจ้าจะเปลี่ยนใจวางแผนที่จะอยู่ต่อไปแล้ว?”
“ใช่” หลี่เยว่หานพยักหน้าอย่างจำใจ “ข้าไม่สามารถทนดูเด็กทั้งสองคนกลับไปใช้ชีวิตเหมือนเมื่อก่อนได้ แม้ว่าก่อนที
