กูลเมิ่ง และจะไม่กลับมาอีก” มู่ชวนพูดพลางสะอื้นไห้ออกมาเบา ๆ “พอมู่ชวนได้ยินก็เลยไม่ระวังจนตักโจ๊กลวงมือตัวเอง พี่จะไปแล้ว หลังจากนี้เราต้องใช้ชีวิตโดยไม่มีใครดูแลอีก ฮือ…”
มู่ชวนทำให้หลี่เยว่หานรู้สึกมาโดยตลอดว่าเขาเป็นเด็กชายที่แข็งแกร่งอยู่เสมอ
ในตอนนี้ที่เห็นเด็กชายตัวน้อยเสียน้ำตาเช่นนี้ หลี่เยว่หานจึงรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมาเล็กน้อย “ใครบอกว่าข้าจะไปกัน! ข้าไม่ได้ไปไหน ข้าสัญญา! ใช่แล้ว เมื่อวานข้าพึ่งเกี่ยวก้อยสัญญากับหลิงซี ข้าจะไม่จากพวกเจ้าไป!”
“พี่กำลังปลอบข้า ข้าดูออกถึงการจากลาในแววตาของพี่…” มู่ชวนไม่ร้องไห้ หากเขาร้องจะหยุดร้องไม่ได้ คำพูดต่าง ๆ จึงพรั่งพรูออกมา “สถานะของพวกเราสองพี่น้อง พวกเราก็ไม่ได้เป็นคนเลือก ตอนนี้เราแค่อยากใช้ชีวิตกันอย่างเรียบง่าย ฮือ…”
“พี่อย่าจากพวกเราไปได้หรือไม่ หากท่านไปแล้ว ก็จะมีใครดูแลพวกเรา…”
หลี่เยว่หานเคยเห็นหลิงซีร้องไห้อย่างหนักอยู่บ่อย ๆ แต่ไม่เคยเห็นมู่ชวนร้องไห้จนเป็นเช่นนี้มาก่อน จึงรู้สึกราวกับหัวใจถูกบีบอัดจนกลายเป็นเพียงลูกกลม ๆ หญิงสาวดึงตัวมู่ชวนเข้ามากอดโดยไม่รู้ตัว เธอวางคางไว้บนหัวของเด็กชายตัวน้อย พลางพูดปลอมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “พี่ไม่ไปแล้วจริง ๆ มู่ชวนไม่ต้องร้องไห้แล้ว”
“ฮือ…”
“พี่สัญญา จะไม่จากมู่ชวนกับหลิงซีไปเด็ดขาด”
“ฮือ…”
“และจะไม่จากอาเมิ่งของพวกเจ้าไป!” หลี่เยว่หานพูดอย่างแน่วแน่
“จริงหรือ?” จู่ ๆ เด็กชายตัวน้
