อยในอ้อมแขนก็หยุดร้องไห้ลงทันที ดวงตาที่ถูกน้ำตาชะล้างจนใสมองไปยังหลี่เยว่หาน “หมายความว่า พี่หลี่ยอมรับอาเมิ่งแล้วหรือ?”
“…” หลี่เยว่หานเห็นถึงความจริงจังในแววตาของมู่ชวน และมักจะรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เมื่อเห็นว่าหลี่เยว่หานไม่ตอบใด ๆ มู่ชวนก็เม้มริมฝีปากเข้าหากัน ดวงตาที่สวยงามกลับมีน้ำตารื้นขึ้นมาทันที “ข้ารู้อยู่แล้ว…พี่แค่ต้องการทำให้ข้ารู้สึกดีเท่านั้น…”
“เปล่า ไม่ใช่เช่นนั้น!” หลี่เยว่หานลุกลี้ลุกลนขึ้นมาอีกครั้ง รีบน้ำผ้าเช็ดหน้าออกมาซับน้ำตามู่ชวนทันที “ข้าไม่ได้ทำให้เจ้าเพียงแค่รู้สึกดี ข้าไม่ไปแล้วจริง ๆ เจ้าสบายใจเถิด! อาเมิ่งของพวกเจ้ายังเป็นคนที่มีความกล้าหาญและมีความรับผิดชอบยิ่งนัก อย่างไรข้าก็ต้องยอมรับเขาอยู่แล้ว!”
เพื่อที่จะเกลี้ยกล่อมเด็กแล้ว ไม่ว่าอะไรหลี่เยว่หานก็สามารถพูดออกมาได้…
“ฮือ…พี่สาวหลี่จะกลายเป็นภรรยาของอาเมิ่งหรือไม่?” จู่ ๆ มู่ชวนก็พูดเช่นนี้ออกมา
ครั้งนี้ หลี่เยว่หานพยักหน้ารับอย่างไม่ทันคิด “ตอนนี้ข้าก็เป็นสะใภ้ของบ้านเมิ่งแล้วไม่ใช่หรือ อย่างไรก็ถือว่าเป็นภรรยาของเขาแล้ว จะหนีไปไหนไม่ได้แล้ว ดังนั้นเจ้าไม่ต้องร้องไห้แล้วดีหรือไม่?”
หลังจากหลี่เยว่หานใช้พลังมหาศาลไปจนหมด ในที่สุดมู่ชวนก็หยุดร้องไห้ แต่ยังคงหยุดสะอื้นไม่ได้
หลังจากกินแป้งอบที่หลี่เยว่หานทำไว้แล้ว มู่ชวนจึงเดินออกประตูใหญ่เพื่อไปเรียน
เมื่อเห็นมู่ชวนเดินออกไปแล้ว หลี่เยว่หานก
