ูญเสียพลังทั้งหมดไป
ข้าง ๆ เด็กทั้งสองได้ผล็อยหลับไป ทางหลี่เยว่หานที่นั่งอยู่ที่โต๊ะก็หลั่งน้ำตาอย่างเงียบ ๆ
เธอไม่เคยเสียใจมากขนาดนี้มาก่อน!
เสียใจที่เชื่อคำพูดแม่เลี้ยง เสียใจที่ไม่ทันระวังตัว เสียใจที่ไม่ได้ตายอย่างเด็ดขาดหลังจากข้ามมา…
มากเสียจนตอนนี้ เมิ่งฉีฮ่วน กุมมือเธอไว้อย่างง่ายดาย ไม่มีอิสระ ไม่มีทางออก และไม่มีอนาคต
เป็นความจริงที่เมิ่งฉีฮ่วนไม่ใช่คนเลว แต่ในสายตาของหลี่เยว่หาน เธออยากไปบ้านเจ้าของร่างเดิมและจัดการกับแม่เลี้ยงคนขี้โกง พ่อและน้องสาวของนางไปตลอดชีวิตที่เหลือ ดีกว่าอยู่ภายใต้หลังคาเดียวกันกับเมิ่งฉีฮ่วนชายเจ้าเล่ห์คนนี้
เพราะเธอสู้ผู้ชายคนนี้ไม่ได้!
“พี่สาวหลี่ ท่านร้องไห้หรือ?” จู่ ๆ เสียงของมู่ชวนก็ดังขึ้น ดึงสติหลี่เยว่หานกลับมา
หญิงสาวรีบเช็ดน้ำตาด้วยแขนเสื้อ เงยหน้าขึ้นมองมู่ชวน ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า “เปล่า ทำไมข้าต้องร้องไห้ด้วย?”
“พี่สาวหลี่ ความจริงแล้วอาเมิ่งไม่ต้องการเงิน แต่ต้องการให้ท่านอยู่ต่อ” มู่ชวนลุกขึ้นนั่ง นัยน์ตาของเขาสดใสราวกับองุ่นดำจับจ้องไปที่หลี่เยว่หาน “แม้ว่าอาเมิ่งจะพยายามดูแลข้ากับหลิงซีอย่างดีที่สุด แต่ถึงอย่างไรเขาเป็นคนคนหนึ่ง ยามท่านยังไม่มาที่บ้านหลังนี้ บอกตามตรงว่าบางครั้งข้าก็รู้สึกว่าอาเมิ่งทำงานหนักเกินไป”
“แต่มันแตกต่างออกไปหลังจากที่พี่สาวหลี่มา หลิงซีและข้าได้ทานอาหารร้อน ๆ ทุกวัน ทั้งอาเมิ่งก็มีน้ำร้อนให้อาบเมื่อกลั
