กษาของข้า” มู่ชวนรีบอธิบายออกมาทันที แต่เขาก็ไม่รู้เช่นกันเหตุใดหลิวหยวนปินจึงทำเช่นนี้ เด็กชายจึงหันไปเอ่ยถาม “เจ้ามาได้อย่างไรกัน?”
“ระหว่างทางเจ้าบอกว่าได้ยินเสียงหลิงซีร้องไห้ พวกเราได้ยินมาว่า เมื่อวานนี้ผู้หญิงที่อาเมิ่งพามานั้นคิดจะทำให้หลิงซีจมน้ำ ข้ากลัวว่าลำพังเจ้าคนเดียวจะรับมือไม่ไหว จึงกลับบ้านไปหาท่านพ่อท่านแม่แล้วจึงมาที่นี่” หลิวหยวนปินพูดพลางส่งสัญญาณให้มู่ชวนมองไปด้านข้าง
พ่อและแม่ของหลิวหยวนปินไม่ได้มาเพียงครอบครัวเดียว แต่เรียกเพื่อนบ้านมาด้วย และในมือของคนจำนวนไม่น้อยก็ยังถือไม้นวดแป้งติดมือกันมาด้วย
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่เยว่หานจึงยกมือขึ้นมาปิดบังใบหน้า อดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ข้าอยากให้หลิงซีจมน้ำเมื่อใดกัน เรื่องเมื่อวานนี้ ไม่ได้บอกว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิดหรอกหรือ?”
“เข้าใจผิดอะไรกัน! พี่เหอฮวาบอกแล้ว เจ้าเป็นคนจิตใจโหดร้าย แทบจะอยากให้มู่ชวนหลิงซีสองพี่น้องตาย ๆ ไปซะ เช่นนี้เจ้าถึงจะไม่ต้องกลายเป็นแม่เลี้ยง!” หลิวหยวนปินจ้องมองไปยังหลี่เยว่หานด้วยแววตาดุร้าย
“พี่เหอฮวาที่เจ้ากำลังพูดถึงนั้น ตอนนี้อยู่ในห้องโถงเพียงลำพังกับสามีของข้า” เมื่ออยู่ต่อหน้าเด็ก ๆ หลี่เยว่หานไม่ได้พูดจาน่าเกลียดเกินไป แต่เมื่อมองไปยังพ่อแม่ที่อยู่ด้านหลังหลิวหยวนปิน รวมถึงกลุ่มคนที่ครอบครัวหลิวพามานั้น “สิ่งใดถูกสิ่งใดผิด ทุกคนมาพูดกันให้ชัดเจนต่อหน้ากันเถิด”
เมื่อพูดจบ หลี่เยว่หานจึ
