ลิงซีไปยังลำธารเพื่อให้นางล้างดวงตา”
หลี่เยว่หานพูดพลางมองไปยังหวังเหอฮวาที่ยังไม่หันมาด้วยสายตาเย็นชา พลางพูดต่อ “เมื่อครู่ ในตอนที่หวังเหอฮวาบอกกับสามีของข้าว่า ข้าเป็นหญิงใจยักษ์ใจมาร สามีของข้าจึงถามคำถามนางไป แต่ตอนนี้นางก็ยังไม่ให้คำตอบ สู้พวกท่านลองคิดดูเสียหน่อย ดีหรือไม่”
“เหตุใดหวังเหอฮวาเห็นว่าข้าจะทำให้หลิงซีจมน้ำ แล้วตัวนางจึงไม่เข้ามาหยุดข้าไว้ แต่กลับวิ่งไปป่าวประกาศให้รู้กันทั่วทั้งหมู่บ้านแทน? ถ้าหากข้าคิดจะให้หลิงซีจมน้ำจริง ๆ ขณะที่นางกำลังพยายามตะโกนเรียกคนนั้น หลิงซีคงถูกข้าจับกดน้ำไปเสียแล้ว ดังนั้นข้าและสามีจึงต่างก็สงสัยในเจตนาของนาง”
ทุกคนเป็นคนที่ครอบครัวหลิวตะโกนเรียกให้มาช่วยมู่ชวนและหลิงซี เรื่องที่หลี่เยว่หานจะทำให้หลิงซีจมน้ำเมื่อวานนั้น แพร่กระจายไปทั่วทั้งหมู่บ้านไป๋อวิ่น แต่กลับไม่คิดว่า เมื่อเจอเหตุการณ์ตรงหน้านี้แล้ว ก็ได้แต่มองหน้ากันและพูดไม่ออกกันสักคน
“แม้แต่เด็กตัวแค่นั้นเจ้ายังลงมือ! แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไร ว่าเจ้าจะทำอะไรข้าหรือไม่!” ในที่สุดหวังเหอฮวาก็ติดกระดุมเสื้อสำเร็จ นางหันหน้ามาและร้องไห้พลางพูดออกมา “ข้าชอบพี่เมิ่งมาตลอด ในหมู่บ้านใคร ๆ ต่างก็รู้ ข้าเป็นห่วงเด็กทั้งสองคนของเขาผิดตรงไหนกันหรือ!”
“ถูกต้อง” หลี่เยว่หานพยักหน้ารับ พลางปรบมือขึ้นมา “ไม่เพียงแต่ถูกต้อง ยังถูกมาก ๆ เสียด้วย! หากข้าต้องการให้หลิงซีจมน้ำจริง ๆ เจ้ากลับวิ่งไ
