่เธอ เขาเป็นนายพรานคนหนึ่ง ฐานะทางบ้านนับได้ว่าร่ำรวย นอกจากนี้คนในหมู่บ้านไป๋อวิ๋นยังฐานะดีกว่าคนในหมู่บ้านเฮยถู่ ดังนั้นหญิงสาวจึงไม่ได้รับการปฏิบัติแย่ ๆ ในเรื่องอาหารการกินและเสื้อผ้าจากเมิ่งฉีฮ่วน
ทุกวันจงเจิ้งมู่ชวนจะนำยามาให้เธอที่ห้อง หลี่เยว่หานจึงรู้สึกสบายขึ้นมาก ทั้งยังมีกำลังวังชาเพิ่มมากขึ้นจนสามารถลุกจากเตียงได้ด้วยตัวเอง
เมื่อหลี่เยว่หานได้เห็นลานบ้านตระกูลเมิ่งเป็นครั้งแรก หญิงสาวก็รู้สึกประหลาดใจ
แม้เมิ่งฉีฮ่วนจะแต่งกายด้วยชุดซอมซ่อ แต่ลานบ้านนั้นไม่เล็กเลย ด้านหลังมีห้องอยู่ถึงห้าหรือหกห้อง ผ่านประตูแรกเข้าไปจะพบว่ามีลานใหญ่ที่เต็มไปด้วยของจิปาถะกองพะเนิน มองดูแล้วรกไม่ใช่น้อย
แต่ห้องครัวที่อยู่ในลานถูกจัดเอาไว้เรียบร้อยเป็นอย่างยิ่ง สามารถกล่าวได้ว่ามีทุกสิ่งที่ควรจะมี
หลี่เยว่หานเดินเข้าไปในขณะที่จงเจิ้งมู่ชวนกำลังทำอาหารอยู่ในครัว เมื่อเขาเห็นว่าหลี่เยว่หานเดินเข้ามา ก็อดตะลึงงันไปชั่วขณะไม่ได้ จากนั้นจึงยิ้มออกมา “ท่านสามารถลุกจากเตียงได้แล้วหรือ!”
“อืม” หลี่เยว่หานพยักหน้า ก่อนจะเดินไปหาจงเจิ้งมู่ชวนด้วยท่าทางปกติ ก่อนจะเอามีดทำครัวออกมาจากมือของเขา “เจ้ายังอายุน้อยถึงเพียงนี้แต่กลับทำอาหารแล้ว ไม่กลัวมีดจะบาดมือเอาหรือ?”
มีดทำขึ้นมาจากเหล็ก หลี่เยว่หานเองตอนถือยังรู้สึกหนักเล็กน้อย
“ตอนแรกก็บาดมืออยู่บ้าง แต่ตอนนี้ไม่บาดแล้ว!” จงจิ้งมู่ชวนพูดขึ้นมาอย่างสงบ
