แต่อยู่ ๆ ก็มีใบหน้าของเด็กหญิงตัวน้อยเข้ามาในสายตาเธอ หลี่เยว่หานจึงตกตะลึงขึ้นมาทันที
โอ้! มีลูกคนเดียวไม่พอ ยังมีตั้งสองคน! ร่างเดิมนี้ให้กำเนิดมาได้อย่างไร!
“หึ ข้าคิดว่านางโง่ และเสียสติไปแล้วแน่!” เด็กหญิงตัวเล็กย่นจมูกเล็กน้อยด้วยใบหน้าที่ไม่ยินดีนัก
เมื่อหลี่เยว่หานได้ยินเช่นนั้น ก็อดไม่พอใจขึ้นมาไม่ได้
เหตุใดเด็กน้อยคนนี้จึงพูดกับแม่ของตนเช่นนี้กัน!
“เฝ้าแม่มานานเพียงใดแล้ว?” หลี่เยว่หานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง
นับตั้งแต่เธอตื่นขึ้นมาจนถึงบัดนี้ ยังไม่ได้รับความทรงจำของร่างเดิมเลย เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่ร่างของอีกฝ่ายตายนานเกินไป จนไม่เหลือความทรงจำแล้ว
“หือ?” สีหน้าของเด็กชายตัวน้อยแข็งทื่อไป เด็กหญิงตัวน้อยเบิกต้ากว้างเช่นกัน มองนางด้วยแววตาไม่เข้าใจ
“พวกเจ้าเป็นอะไรไป?” หลี่เยว่หานเอ่ยถาม
“แง…” เด็กหญิงตัวน้อยเริ่มร้องไห้ออกมาทันที “พี่ ผู้หญิงคนนี้บอกว่านางเป็นแม่ของเรา! หน้าไม่อายเกินไปแล้ว แง…”
เมื่อได้ยินประโยคของเด็กหญิง หลี่เยว่หานจึงรู้สึกสับสนขึ้นมา
เหตุการณ์เป็นเช่นไรกันแน่? เธออยากจะบ้าตายไปเลยจริง ๆ!
เมื่อเด็กชายเห็นเด็กหญิงตัวน้อยร้องไห้อย่างหนัก จึงรีบวางถ้วยยาในมือลงก่อนจะรีบปลอบนาง
หลี่เยว่หานยกมือขึ้นมา นำยาที่เหลือในถ้วยยกดื่มจนหมด จากนั้นมองดูแขนที่ผอมบางของตน จึงเริ่มเข้าใจบางอย่างขึ้นมา ตนไม่ได้ทะลุมิติ แต่ตนยังคงเป็นหลี่เยว่หานแห่งครอบครัวหลี่ในห
