บ้านมากน้อยเพียงใดเยว่หานก็เป็นคนจัดการ ถึงแม้แม่ของนางจะจากไปเร็ว แต่ก็ทิ้งสินสอดไว้ให้จำนวนไม่น้อย ข้าก็มอบให้เจ้าทั้งหมดแล้ว!”
พี่ชายคนโตของหวังเฟิ่งไม่พอใจในตัวหลี่ต้าเฉิงมากนัก “ตอนที่ข้าแต่งงานกับท่าน ข้ายังไรเดียงสายิ่งนัก การที่ท่านมอบสินสอดให้แก่ข้าเป็นเรื่องที่ควรทำมิใช่หรือ! มิเช่นนั้น ข้าจะแต่งงานกับท่านไปทำไมกัน! ท่านเป็นเพียงชาวนาคนหนึ่ง ซ้ำยังมีลูกติดที่ยังไม่โตไหนภรรยาที่ป่วยอีก แต่ข้าก็ยังยินดีที่จะแต่งงานกับท่าน และยังให้กำเนิดหรงเออร์ลูกสาวที่น่ารักเช่นนี้ออกมาอีก!”
เมื่อได้ยินหวังเฟิ่งพูดถึงหลี่หรงหรง หลี่ต้าเฉิงจึงเอามือกุมหน้าผากตนเองอย่างสิ้นหวัง
ชื่อเสียงของหลี่หรงหรงถูกหลี่เยว่หานทำลายจนปนปี้ไปเสียแล้ว ตอนนี้ทั่วทั้งหมู่บ้านเฮยถู่ต่างก็รู้ว่าหลี่หรงหรงคลานไปขึ้นเตียงว่าที่พี่เขยของตนด้วยตัวเอง และไม่มีความบริสุทธิ์ที่ปราศจากมลทินหลงเหลืออยู่แล้ว อีกทั้งตระกูลหลิ่วก็ไม่ยอมรับ หากคิดจะหาตระกูลดี ๆ เพื่อแต่งงานออกไปนั้น ก็คงยากราวกับการปีนขึ้นไปบนท้องฟ้า
“หวังเฟิ่ง” หลี่ต้าเฉิงถอนหายใจออกมา “หลายปีมานี้ เจ้าทำร้ายเยว่หาน และผลกรรมทั้งหมดก็ตกอยู่กับหรงเออร์แล้ว เจ้าเข้าใจหรือไม่?”
เมื่อพูดจบ หลี่ต้าเฉิงจึงชันกายลุกขึ้นและเดินออกไป
“อะไรที่เรียกว่าข้าทำร้ายเยว่หานกัน! ผลกรรมอะไรที่มาตกอยู่ที่หรงเออร์!” หวังเฟิ่งตะโกนไล่หลังเขาไปเสียงดัง “เห็นชัด ๆ ว่าหลี่เยว่หาน
