ื้อน้ำแกงโสมมาได้อย่างไรกัน?
ตอนรุ่งเช้าที่เดินทางออกจากบ้านไปนั้น หลี่เยว่หานกำลังนอนหลับอยู่ จะให้นางดื่มน้ำแกงโสมได้อย่างไรกัน?
“หน้าบาก” เมิ่งฉีฮ่วนพูดน้ำเสียงนิ่งเรียบ “ไปดูซะ”
“ได้เลย พี่ใหญ่!”
ชายหน้าบากรับคำสั่ง จึงเดินเข้าไปภายในห้องของหลี่เยว่หานโดยไม่สนใจอันใดอีก
ออกแรงใช้เท้าเขี่ยหวังเฟิ่งให้หลบไปอีกด้าน ก่อนจะก้มตัวลงเอามือไปอังจมูกของหลี่เยว่หานและรีบวิ่งไปยังประตูห้องพลางพูดขึ้นมาทันที “ลูกพี่ ยังมีลมหายใจจริง ๆ แต่ดูเหมือนจะใกล้ตายแล้ว!”
เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้ารับ จากนั้นจึงมองไปยังหลี่ต้าเฉิง “บุตรสาวของเจ้าใกล้หมดลมหายใจแล้ว”
หลี่ต้าเฉิงตัวสั่นงกงันไม่กล้าพูดใด ๆ
“แต่บุตรสาวของเจ้าติดหนี้ข้าเจ็ดสิบตำลึง ในฐานะที่เจ้าเป็นพ่อ ควรจะชดใช้หนี้แทนนางมิใช่หรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนพูดจบ จึงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ พร้อมกับบรรดาน้องชายที่เดินติดตามมาด้านหลังโดยไม่ปริปากพูดใด ๆ
ถึงแม้หลี่ต้าเฉิงจะห่วงภาพลักษณ์ของตน แต่เขาใจไม่กล้าพอจึงไม่มีความคิดเห็นใด ๆ
และในตอนนี้ที่เขาถูกเมิ่งฉีฮ่วนและคนอื่น ๆ ข่มขู่จนหวาดกลัวเช่นนี้ เขายิ่งไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไรดี
ยังโชคดีที่หวังเฟิ่งวิ่งเข้ามาทันเวลาพอดี คุกเข่าลงตรงหน้าเมิ่งฉีฮ่วนพลางร้องขอขึ้นมา “พ่อพระมาโปรด! พวกท่านจิตใจกว้างยิ่งนัก ท่านดูนั่น เยว่หานยังมีชีวิตอยู่ นางนับเป็นหญิงสาวจิตใจดีที่สุดในหมู่บ้านของเรา นางมีค่าถึงเจ็ดสิบตำลึงแน่นอน!”
เมื
