อย่าง
หวังเฟิ่งรีบดึงมือเขาทันที เพื่อไม่ให้เขาพูดอะไรต่อ จากนั้นจึงพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงประจบสอพลอ “พี่ใหญ่ของท่านอยู่ที่ใดกัน เยว่หานของเราเสียสติไปแล้วจริง ๆ เช้าวันนี้เราสองสามีภรรยาพึ่งพาน้องสาวของนางไปจัดการเรื่องบางอย่างในเมือง แต่เมื่อกลับมาถึงบ้าน เยว่หานก็ไร้ลมหายใจไปเสียแล้ว”
“ถ้าหากพวกท่านไม่เชื่อล่ะก็ ข้าสามารถนำทางพวกท่านไปดูยังห้องของนางได้ เนื้อตัวของนางเย็นไปหมดแล้ว!”
คำพูดของหวังเฟิ่งพูดได้น่าเชื่อถือมาก จนทำให้ชายหน้าบากไม่รู้จะทำเช่นไร เขาจึงมองไปยังเมิ่งฉีฮ่วนที่นั่งอยู่ด้านข้าง ราวกับรอให้เขาพูดอะไรบางอย่าง
แต่เมิ่งฉีฮ่วนกลับไม่พูดอะไร
หลี่หรงหรงถูกหลิ่วจื้อหย่วนทอดทิ้ง วันนี้ทั้งครอบครัวกลับถูกตระกูลหลิ่วทำให้อับอายขายหน้า ภายในใจของนางจึงไม่หลงเหลือความอับอายใด ๆ แล้ว
เมื่อเห็นรูปร่างที่ดูสง่าสงามและแข็งแกร่งของเมิ่งฉีฮ่วน และชายหน้าบากที่มีท่าทางไม่น่ายุ่งเกี่ยวด้วยเช่นนี้ จึงมีความคิดอื่น จึงพูดขึ้นมาทันที “พี่ชาย พี่สาวของข้าจากไปเป็นเทพธิดาเสียแล้ว ถ้าหากหรงหรงพอจะถูกอกถูกใจพวกท่าน ได้โปรดนำหรงหรงไปชำระหนี้แทนพี่สาวเถิด!”
หลี่หรงหรงพูดพลางแสดงท่าทางอย่างเด็ดเดี่ยวออกมา
เดิมทีนั้น ผู้คนในหมู่บ้านเฮยถู่เป็นคนจิตใจบริสุทธิ์ที่ดูอ่อนต่อโลก เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่หรงหรง จึงนึกตลกที่วันนี้หลี่หรงหรงกลายเป็นหญิงใจง่ายไปเสียแล้ว มันจึงช่วยไม่ได้ที่จะเกิดเสียงซุบ
