ซิบนินทาเกี่ยวกับหลี่หรงหรงขึ้นมาอย่างเกินจริง
เมิ่งฉีฮ่วนที่นั่งด้วยท่าทางนิ่งสงบกลับส่งเสียงหัวเราะออกมา
“เจ้าคิดว่า หญิงใจง่ายคนหนึ่งมีค่าถึงเจ็ดสิบตำลึงหรือ?” เมิ่งฉีฮ่วนหัวเราะพลางพูดขึ้นมา “หรือเจ้าคิดว่าข้าจะสนใจผู้หญิงที่หลิ่วจื้อหย่วนเขี่ยทิ้งอย่างนั้นหรือ?”
“ท่าน…” หลี่หรงหรงแทบจะไม่เชื่อว่าชายที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ในสายตาของนางตรงหน้านี้ จะพูดคำพูดเช่นนี้ออกมา ทำให้นางรู้สึกโมโหจนหน้าแดงก่อนที่มันจะซีดลง “ข้าเพียงแค่ต้องการชดใช้หนี้แทนคนในครอบครัวเท่านั้น! ไม่ได้คิดมากมายเหมือนที่ท่านคิด!”
“โอ้” เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้ารับ ก่อนจะหันหน้ากลับมาทันที “หน้าบาก เจ้าอยากเก็บหญิงใจง่ายเช่นนี้ไปหรือไม่?”
ชายหน้าบากที่จู่ ๆ ถูกเอ่ยถามขึ้นมาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบส่ายศีรษะทันที “หญิงใจง่ายจะมีค่าเป็นเงินเพียงใดกัน เงินเจ็ดสิบตำลึงน่าจะซื้อหญิงสาวได้หลายคน ใครจะชอบหญิงใจง่ายเช่นนี้กัน!”
“พูดถูก” เมิ่งฉีฮ่วนพยักหน้า จากนั้นจึงหันหน้าไปยังหลี่หรงหรง “ข้าก็ไม่ต้องการหญิงใจง่ายเช่นกัน”
ภายในหนึ่งวัน หลี่หรงหรงกลับถูกดูถูกติด ๆ กันถึงสองครั้ง นางรู้สึกโมโหจนแทบเสียสติ “ท่านมีเหตุผลใดจึงดูถูกผู้อื่นเช่นนี้!”
“จะพูดว่านี่เป็นการดูถูกนั้นก็จริง” เมิ่งฉีฮ่วนถอนหายใจออกมา “เช่นนั้น ข้าก็คิดว่าเจ้าที่บอกว่าจะใช้ตัวเองเพื่อชดใช้หนี้ ก็เป็นการดูถูกข้าเช่นกัน”
“ท่าน…” หลี่หรงหรงอยากจะพูดอะไรบางอย่าง
