ารมณ์ออกมาทันที อีกฝ่ายกำลังจะตบหลี่เยว่หาน หากแต่เมื่อเขายกมือขึ้น หลี่เยว่หานก็หลบเลี่ยงเขาได้ทัน
“เป็นอะไรไป? ถ้าท่านจะบอกว่าอู๋หลานหลานกำลังตั้งท้องลูกของข้า ข้าไม่ได้บอกว่าข้าไม่รับผิดชอบเสียหน่อย แต่ถ้าท่านยังคิดทำอะไร ข้าจะไม่รับผิดชอบนางแล้ว”
“หลี่เยว่หาน! เจ้ากำลังพูดบ้าอะไร!” เจิ้งซื่อโก่วบิดาของเจิ้งจวนก็โมโหเช่นกัน “เจ้าเป็นสตรี เหตุใดเจ้าถึงไร้ยางอายเช่นนี้!”
หลี่เยว่หานมองไปที่พวกเขาราวกับว่าเขากำลังดูกลุ่มตัวตลก “นี่คือห้องของข้า ข้ายังไม่ได้แต่งงาน แต่พวกท่านชายชราสองคนกลับบุกเข้าไปในห้องส่วนตัวของหญิงสาวด้วยวิธีอวดเบ่งกลับบอกว่าข้าไร้ยางอายหรือ?”
คนสมัยก่อนมีคำกล่าวเช่นนี้ไม่มากนัก ไม่จำเป็นต้องทำอะไร หลี่เยว่หานก็สามารถทำให้บรรพบุรุษของพวกเขากระโดดออกจากหลุมฝังศพพร้อมสาดคำด่าทอออกมาแล้ว
“หลี่ต้าเฉิง นี่เจ้าสอนลูกสาวมาอย่างไรกัน!” อู๋ไหลหันไปถามหลี่ต้าเฉิงอีกครั้ง
หลี่ต้าเฉิงทนไม่ได้เมื่อถูกซักไซ้เอาความ ดังนั้นเขาจึงขมวดคิ้วและตะโกนใส่หลี่เยว่หาน “เยว่หาน! เจ้าแค่ก้มหัวขอโทษสำหรับเรื่องนี้ มันก็จะจบแล้ว! ถ้าเจ้ายังเอะอะโวยวายอีก ข้าจะตีเจ้า!”
“ท่านรู้หรือไม่ว่ามันเกิดอะไรขึ้น?” หลี่เยว่หานมองไปที่หลี่ต้าเฉิงอย่างเย้ยหยัน “ท่านรู้ไหมว่าอู๋หลานหลานและเจิ้งจวนรังแกข้าอย่างไร? ถ้าท่านไม่รู้อะไรเลย ทำไมท่านถึงต้องการให้ข้าขอโทษ? บุตรสาวของคนอื่นคือของล้ำค่า ส่วนบุตรสาว
