ลุมตาไล่ตามหมาป่ามาจากในป่า เขาง้างคันธนูและยิงออกไป
ทว่า มันพลาดเป้าและเกือบจะยิงโดนหลี่เยว่หาน
“พี่ชาย ท่านช่วยยิงให้แม่นยำกว่านี้ได้หรือไม่!” หลี่เยว่หานคำรามออกมาอย่างกระวนกระวาย
หมาป่าพุ่งเข้ามาหาหญิงสาวอีกครั้ง โดยมันกระโจนใส่อย่างดุร้าย ปากที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคมอยู่ใกล้แค่เอื้อม ซึ่งมันมีกลิ่นเหม็นสาปคละคลุ้งไปทั่ว
ทางหลี่เยว่หานก็กลิ้งออกห่างจากหมาป่าทันทีตามสัญชาตญาณ โดยนางหลีกเลี่ยงคมเขี้ยวของหมาป่าไปได้อย่างฉิวเฉียด!
“ฟุ่บ” ลูกธนูอีกดอกพุ่งผ่านอากาศและตกลงที่เท้าของหลี่เยว่หาน
หลี่เยว่หานตัวสั่นด้วยความตกใจ ก่อนจะคำรามด้วยความโกรธ “เจ้ายิงธนูไม่ได้ก็ไม่ต้องยิงธนูได้หรือไม่! ใช้มีดซะสิ!”
หลังจากพูดจบ หลี่เยว่หานก็เห็นหมาป่าที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเธอกำลังแยกเขี้ยวออกมาและเตรียมโจมตีใส่
สำหรับเมิ่งฉีฮ่วนซึ่งปิดหน้าอยู่ เขาก็ตั้งลูกธนู พลางยกคันธนูขึ้นอีกครั้งอย่างไม่เร่งรีบ
มันค่อนข้างน่าสนใจที่ได้เห็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ตื่นตระหนก
ทันทีที่คิดได้ สายธนูในมือของเขาก็คลายออก โดยแทบจะพร้อมกัน หมาป่าก็พุ่งเข้าหาหลี่เยว่หาน
ขณะกระโจนขึ้นกลางอากาศ ศีรษะของมันถูกแทงด้วยลูกธนูแหลมคม และตกลงบนเนินที่มีแดดจ้าจนเกิดเสียงดังโครมคราม
เมื่อเห็นว่าวิกฤตสิ้นสุดลงแล้ว หลี่เยว่หานก็ล้มลงกับพื้นอย่างหมดแรง
นางตัดสินใจว่าเมื่อมีโอกาสจะต้องหาอาวุธป้องกันตัวมาไว้ใช้ ในอนาคตมีโอกาสขึ้นเขามากมาย
