กมา เรื่องที่เจ้าของร่างถูกโยนลงน้ำไปเมื่อคืน หลี่เยว่หานไม่คิดจะปล่อยผ่านไปโดยง่าย
“ใครให้เจ้าไปจับปลาเมื่อคืน!” หวังเฟิ่งโกรธจนเลอะเลือน “ไอ้เด็กไม่รักดี ไร้ประโยชน์ไม่พอยังมาใส่ความข้า!”
“ดีมากหวังเฟิ่ง!” สุดท้ายอาโจวก็ทนฟังไม่ไหวอีกต่อไป “เมื่อเช้าเจ้าเป็นคนยอมรับเองกับปากว่าบอกให้เยว่หานไปหาปลา เหตุใดตอนนี้จึงกลับคำเสียแล้ว! ให้ข้าพูดแทนหัวหน้าหมู่บ้านเถอะ เยว่หานช่างน่าเวทนานัก กระทั่งหลี่ต้าเฉิงก็ยังลำเอียง ทางที่ดีควรแจ้งเรื่องนี้ให้ตระกูลหลิ่วรู้ จะได้รีบแต่งเยว่หานเข้าไป!”
“อืม สิ่งที่เจ้าพูดมีเหตุผล” หัวหน้าหมู่บ้านเองก็ทนฟังต่อไม่ไหว พยักหน้าเห็นด้วยทันที ก่อนจะมองไปทางหลิ่วจื้อหย่วน “พรุ่งนี้ข้าจะพาเยว่หานกับพวกเจ้าไปเยี่ยมเยียนผู้อาวุโสหลิ่วด้วยตัวเอง เรื่องราวระหว่างเจ้ากับหลี่หรงหรง พรุ่งนี้ข้าจะเป็นผู้บอกเล่าทุกอย่างให้ปู่ของเจ้าฟังด้วยตัวเอง”
ไม่ใช่เพียงแค่หลิ่วจื้อหย่วนที่นิ่งค้าง
กระทั่งหลี่เยว่หานเองก็นิ่งค้างด้วย…
นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอคาดการณ์เอาไว้…
หลังจากหัวหน้าหมู่บ้านชราพูดจบ เขาก็เดินหันหลังจากไป
เมื่อเดินไปถึงประตู เขาก็หยุดเดินอย่างกะทันหัน ร่างชราเล็ก ๆ ของเขาไวกว่าที่ใครจะคาดคิด ชายชราเดินหันกลับมาไปอยู่ด้านหน้าหลี่ต้าเฉิงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตบใบหน้าพ่อเจ้าของร่างเดิมเสียงดังลั่น “น่าอับอายขายหน้านัก!”
หลังจากนั้นเขาก็หันไปถ่มน้ำลายใส่ในทิศทางที่หลี่หรง
