คิดไปถึงลูกสาวคนรองที่มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับคุณชายใหญ่หลิ่วนั่นแล้ว ความเท่าเทียมกันในจิตใจของหลี่ต้าเฉิงก็มักจะเกิดความลาดเอียงขึ้นมา “อย่างน้อย พ่อก็รับปากเจ้าว่าจะหาลูกเขยที่ทำให้เจ้าไม่ต้องห่วงเรื่องกินเรื่องใช้ได้ ดีหรือไม่?”
“ข้าพูดไปแล้ว ให้ข้าจัดการเรื่องการแต่งงานได้อย่างอิสระ แล้วข้าจะยอมปล่อยเรื่องการแต่งงานครั้งนี้ไป” หลี่เยว่หานยังไม่ยอมแพ้ “แต่ถ้าหากท่านพ่อคิดว่าสามารถจัดการแต่งงานที่ไม่น้อยหน้าไปกว่าตระกูลหลิ่วได้ เช่นนั้นข้าก็จะรอตามที่ท่านพ่อรับปาก หลังจากนั้นข้าค่อยมอบการแต่งงานครั้งนี้ให้แก่หลี่หรงหรง เช่นนี้ก็ยังไม่สายเกินไป”
“…” หลี่ต้าเฉิงครุ่นคิดขึ้นมา
เขามีความสามารถที่จะทำเช่นนั้นได้ที่ไหนกัน!
เมื่อเห็นหลี่ต้าเฉิงเงียบไป หลี่เยว่หานจึงรู้สึกกังวลขึ้นมา “ดูเหมือนท่านพ่อจะไม่มีทางเลือกเสียแล้ว เช่นนั้นทำตามที่ข้าบอกเถิด อนุญาตให้ข้าได้จัดการเรื่องการแต่งงานอย่างอิสระเถิด”
“นี่…” หลี่ต้าเฉิงยังไม่ทันได้พูดใด ๆ หลี่เยว่หานก็เดินออกจากประตูไปเสียแล้ว
“ข้าจะไปเชิญท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้านมาเป็นพยาน!” เมื่อพูดแล้ว หลี่เยว่หานก็วิ่งหายไปทันที
ในขณะนั้น หลี่ต้าเฉิงรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมา!
เรื่องนี้เป็นเรื่องน่าอับอายของครอบครัว! จะไปเชิญหัวหน้าหมู่บ้านมาได้อย่างไร! หากไปเชิญหัวหน้าหมู่บ้านมาก็ไม่เท่ากับว่าป่าวประกาศเรื่องนี้ให้คนทั่วหมู่บ้านเฮยถู่ได้รู้หรือ ว่าเขาเพิกเ
