จวขยับแขนเสื้อขึ้นจนถูกมุมปาก หัวใจของคนช่างนินทากำลังเต้นกระหน่ำ
“ข้าต้องการให้ท่านอาโจวช่วยเชิญท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้านมา” พูดแล้วหลี่เยว่หานก็ก้มหน้าลง “นี่เกี่ยวกับการแต่งงานของข้า ข้าคิดว่าหากให้ท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้านมาช่วยเป็นพยานจะดีกว่า”
ได้ยินเช่นนี้ ป้าโจวก็อดเบิกตากว้างขึ้นมาไม่ได้ “น้องสาวหานเยว่ เจ้าคงไม่ได้ต้องการยกเลิกการแต่งงานกับตระกูลหลิ่วใช่หรือไม่?”
“ไม่!” หลี่เยว่หานรีบปฏิเสธขึ้นมา ดวงตาคู่โตหลากรินด้วยน้ำตาจนทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกใจอ่อนลง “เพียงแค่… เพียงแค่ที่บ้านของข้ามีปัญหาเล็กน้อย การแต่งงานครั้งนี้อาจต้องเปลี่ยนแปลงบางอย่าง หลังจากคิดดูแล้ว ผู้ที่เที่ยงธรรมน่านับถือมากที่สุดก็คือท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้าน ดังนั้นข้าจึงอยากให้ท่านอาโจวช่วยเชิญท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้านมาด้วย”
“ไม่มีปัญหาอันใด ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” กล่าวจบแล้ว อาโจวก็แทบจะวิ่งตะบึงออกไป
หลี่เยว่หานรีบหยุดนางเอาไว้ด้วยสีหน้าลังเล จากนั้นจึงกล่าวออกมาว่า “หากท่านพบพ่อของข้า โปรดอย่าบอกเขาว่าท่านได้พบข้าและกำลังไปเชิญท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้านได้หรือไม่?”
ภายในใจของอาโจวเต็มไปด้วยเรื่องนินทา นอกจากนี้หลี่เยว่หานยังเป็นผู้ที่เห็นมาตั้งแต่เด็กจนโต จึงไม่ติดใจอะไรกับคำขอนี้ นางจึงพยักหน้าตอบตกลง
หลี่เยว่หานเอียงหัวมองไปยังแผ่นหลังของอาโจว ที่กำลังมุ่งหน้าไปยังบ้านของหัวหน้าหมู่บ้านด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ
หลังจากนั้น หญิ
