ลี่เยว่หานรู้สึกงงงวยอยู่บ้าง ชาวบ้านหมู่บ้านเฮยถู่ต่างขยันขันแข็งกันเป็นพิเศษ เมื่อรวมกับความวุ่นวายหน้าประตูบ้านก่อนหน้านี้แล้ว หลี่ต้าเฉิงไม่ได้ยินสิ่งใดแม้แต่น้อยจริงหรือ?
“อะไร? เจ้าจะมายุ่งอะไรเรื่องของข้า? รีบไปทำอาหารเช้าให้ข้าเสีย อย่ามัวแต่เสียเวลา!” หลี่ต้าเฉิงพูดคำด่าคำ ก่อนจะเดินจากไป
หลี่เยว่หานมองแผ่นหลังของเขา สีหน้าเธอเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงอย่างอดไม่ได้ ท่าทางช่างเหมือนกับพ่อของเธอไม่มีผิด
เธอจะไม่ทำอาหารให้คนในครอบครัวนี้ ทว่าตอนนี้เธอเองก็หิวเช่นกัน จึงได้แต่ไปห้องครัวก่อนเอาแป้งที่มีมาทำเป็นน้ำแกงข้นสำหรับเป็นอาหารเช้า
เมื่อกินน้ำแกงข้นเสร็จแล้ว หลี่เยว่หานก็เช็ดปาก ก่อนจะล้างชามให้สะอาดแล้วออกไปจากครัว ทว่าบังเอิญพบเข้ากับหวังเฟิ่ง หลี่ต้าเฉิง และหลี่หรงหรงที่เดินมาพร้อมกัน
บนทางเดินแคบ ๆ ทั้งสองฝ่ายต่างหยุดนิ่ง
หลี่ต้าเฉิงสูดจมูก ขณะที่ท้องส่งเสียงร้องโครกคราก
หลี่เยว่หานไม่พูดอะไร ทำเพียงแค่จับจ้องไปที่หวังเฟิ่ง
หวังเฟิ่งเป็นดังวัวสันหลังหวะ ดังนั้นหลังจากเห็นหลี่เยว่หานจับจ้องตนอยู่พักหนึ่งก็ไม่อาจทนไหว นางดึงชายเสื้อของหลี่ต้าเฉิงเบา ๆ แล้วกล่าวออกมา “ข้าเห็นหลี่เยว่หานหยอกเย้ากับชายหนุ่มจริง ๆ”
“ฮึ่ม!” หลี่ต้าเฉิงแค่นเสียงเย็น “ข้าไม่เคยคิดว่าครอบครัวหลี่ของข้าจะมีโสเภณี! ยามที่ข้าให้เจ้าไปทำอาหารเช้าเจ้าหายหัวไปไหนมา!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็รู้สึกขบ
