ขันในใจ อีกฝ่ายยังคงคิดถึงอาหารเช้าอยู่หรือ ฝันไปเถอะ!
หากแต่ใบหน้าของหญิงสาวก็ยังคงสงบนิ่ง หญิงสาวพูดขึ้นเบา ๆ “โสเภณีอะไรกัน? หมายถึงหรงหรงหรือ?”
“เจ้ากำลังพูดเรื่องเหลวไหลอันใด!” หลี่หรงหรงที่จู่ ๆ ถูกอีกฝ่ายเรียกพลันโมโหและเงื้อมมือขึ้นจะตบหลี่เยว่หาน แต่ถูกหลี่ต้าเฉิงหยุดไว้เสียก่อน
“เมื่อคืนเจ้าไปไหนมา!” หลี่ต้าเฉิงถามขึ้นด้วยใบหน้าจริงจัง “แม่เจ้าบอกกับข้าว่านางไม่เคยพูดว่าอยากกินปลา และนางก็ไม่ได้ขอให้เจ้าไปจับปลาตอนกลางคืน!”
“ถ้าเยว่หานเต็มใจจะพูด นางคงพูดไปนานแล้ว เด็กผู้หญิงคนนี้ดื้อรั้นนัก หากนางไม่เห็นโลงศพก็คงไม่หลั่งน้ำตา หากให้ข้าพูด เราไปเชิญย่าเฒ่าของหมู่บ้านมาตรวจร่างกายนาง อย่างถูกต้องชัดเจนก็ย่อมได้!” หวังเฟิ่งพูดพลางมองไปที่หลี่เยว่หานด้วยสีหน้ากังวล “เยว่หาน ที่แม่ทำนี่ก็เพื่อประโยชน์ของตัวเจ้าเอง!”
หลังจากได้ยิน หลี่เยว่หานก็มองไปที่หวังเฟิ่งอย่างเงียบ ๆ และกล่าวว่า “จริงหรือ? หินมากมายนั่นก็เพื่อประโยชน์ของข้าหรือ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังเฟิ่งก็หน้าซีดลงทันทีด้วยความตกใจ!
“หินอะไรกัน!” หลี่ต้าเฉิงขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนใจร้อน “หลี่เยว่หาน นังเด็กเวร บอกข้ามาว่าเมื่อคืนเจ้าไปไหนมา! นอกจากนี้ อาหารเช้าของบิดาเจ้าอยู่ที่ใด!”
“ข้าบอกท่านแล้วว่าเมื่อคืนข้าไปจับปลาให้กับนาง” หลี่เยว่หานมองไปที่หลี่ต้าเฉิงอย่างจริงจัง
ก่อนมา หวังเฟิ่งได้บอกหลี่ต้าเฉิงเกี
