ก็ได้”
โลกเทพกูซู่เงียบงันไปครู่หนึ่งจึงมีเสียงถามอย่างว่างเปล่าและไร้เรี่ยวแรงของเจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงดังมา “เพราะเหตุใด? ทำไมท่านต้องพูดถึงขนาดนี้ด้วย ข้ารอมาหลายพันปีก็เพื่อรอท่านกลับมา ท่านก็รู้ว่าข้าคิดถึงท่านมากเพียงใด ท่านทำแบบนี้ทำร้ายจิตใจของข้าเกินไปแล้ว”
“รอข้า? เจ้าแกล้งตายหลบข้าชัดๆ กลัวว่าข้าจะมาหาเรื่องเจ้า ก่อนเหาะขึ้นสวรรค์ข้าเคยมาครั้งหนึ่ง โลกเทพกูซู่หาการคงอยู่ของเจ้าไม่พบแล้ว ถึงต้นไม้วิญญาณจริงยังมีใบเขียวขจีนับไม่ถ้วนดังเดิมแต่กลับไม่มีภูติวิญญาณจริง ข้านึกว่าฟันเจ้าเป็นสองท่อนจะทำให้เจ้ากับต้นไม้วิญญาณจริงสูญเสียร่างกายจนที่นี่กลายเป็นต้นไม้ธรรมดา แต่คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะซ่อนตัว” น้ำเสียงติดจะเยาะเย้ยของพี่กระจกดังมาจากแสงสีฟ้า
“ไม่! ข้าไม่ได้ทำเช่นนั้น ข้าแค่คิดถึงท่านจนไม่อยากตื่นขึ้นมา!” เจ้าแม่เพิ่มระดับเสียง กรีดร้องแหลม
“เจ้าพลุ่งพล่านแล้ว ต้องรักษาความเยือกเย็นไว้สิต้นไม้น้อย” พี่กระจกหัวเราะหึๆ “โชคดีที่หลายวันก่อนการรับรู้ของข้าผ่านมาพอดี พบว่าเจ้าถึงกับยังมีชีวิตอยู่อย่างเบิกบานใจ ดังนั้นข้าจึงใช้ร่างจริงลงมาหาเจ้า เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะค่อยๆ ฟันเจ้าทีละเล็กทีละน้อย ตอนต้มชาส
