นเรือได้ก็จะไม่ต้องมีชีวิตเช่นนี้อีก ทว่าผู้ดูแลพวกนั้นล้วนมีพลังบำเพ็ญเพียรขั้นกำเนิดใหม่จะชอบตนเองที่เป็นคนขั้นหลอมรวมได้อย่างไร และพวกเขายังรังเกียจรูปโฉมของตนเองด้วย
ในเวลานี้เองมีเสียงเคาะประตูดังมา มีคนกำลังเคาะประตูอยู่ข้างนอก
“มาแล้ว!” หลินเจียวเยวี่ยนึกว่ามีลูกค้ามา จึงรีบลุกขึ้นจัดแจงเสื้อผ้าลวกๆ แล้วเดินบิดเอวมา นางเปิดประตูออกด้วยรอยยิ้มเต็มหน้ากลับพบว่าด้านนอกไม่มีใครสักคน บนทางเดินเวิ้งว้างว่างเปล่า
นางตะลึงงันไปและอดรู้สึกเดือดดาลไม่ได้ ดีนักนะ เห็นข้าไม่มีลูกค้า แต่ละคนก็มารังแกข้า ท่าทางหอเหอฮวนนี้จะอยู่ไม่ได้แล้ว นางมีโทสะจนกัดริมฝีปากคิดจะกระแทกประตูปิด ทันใดนั้นลมแรงก็พัดมา ท้องถูกต่อยอย่างหนักหน่วง
เรี่ยวแรงเยอะจนทำให้คนตกใจ นางรู้สึกอวัยวะภายในปั่นป่วนเหมือนอยู่มิสู้ตาย ร่างถูกเรี่ยวแรงนี้ต่อยลอยเข้าไปในห้องกลับไม่ได้กระแทกสิ่งใดทว่าค้างอยู่กลางอากาศ จากนั้นท้ายทอยก็ถูกจู่โจมอย่างหนักหน่วง หลินเจียวเยวี่ยตาเหลือกสลบไป จากนั้นได้ยินเสียงจินเฟยเหยาดังมาจากกลางอากาศ “ยายนี่เหมือนกระสอบทรายจริงๆ ต่อยลงไปแล้วให้สัมผัสดียิ่งนัก”
จากนั้นเห็นกระโปรงของหลินเจียวเยวี่ยถูกเลิกขึ
