จินเฟยเหยาเข้าใจเขาผิดโดยสิ้นเชิง ไม่ได้คิดว่าเขาเป็นคนวิปริต ทั้งยังเห็นเขาเป็นคนขยันขันแข็งทำงานหนักด้วย เขาต่อต้านอยู่บ้าง คิดจะปฏิเสธความหวังดีของจินเฟยเหยา “ไม่ต้องหรอก ถ้ามียันต์ซ่อนกายมากก็สูญเสียความหมายดั้งเดิมของมันแล้ว”
“หืม?” จินเฟยเหยามองเขาด้วยสีหน้าว่างเปล่า “ความหมายอะไร? แค่เอาไว้ใช้มิใช่หรือ?”
“ไม่มีอะไร ความหมายของข้าคือถ้าแพร่ออกไปมีคนรู้มาก ยันต์ซ่อนกายคงไม่มีประสิทธิภาพ ถ้าทุกคนรู้ว่ามีสิ่งของอย่างยันต์ซ่อนกายต้องมีการระวังป้องกันจึงสูญเสียความหมายที่อีกฝ่ายคาดไม่ถึงไป” สยงเทียนคุนไอแค่กๆ แล้วรีบแต่งเหตุผลขึ้นมา
“ที่แท้เป็นเช่นนี้ พี่สยงคิดได้รอบคอบจริงๆ” จินเฟยเหยาจึงยิ้ม “พี่สยงวางใจได้ ข้าไม่บอกใครทั้งนั้น เจ้านำไปใช้อย่างวางใจเถอะ ข้าจะเขียนวิธีทำให้ เจ้าเก็บไว้ให้ดี มีเวลาว่างก็วาดเก็บไว้หลายร้อยใบ อย่าตัดใจใช้ไม่ได้อีกล่ะ เจ้าเป็นถึงเจ้าสำนักแห่งหนึ่ง อย่าทำตัวยาจกนัก”
“รู้แล้ว” สยงเทียนคุนได้แต่รับคำ รอจินเฟยเหยาเขียนวิธีสร้างยันต์ซ่อนกายบนป้ายหยกเสร็จจึงรับมาเก็บไว้
ที่จริงตอนนี้เขาไม่มีโอกาสใช้ยันต์ซ่อนกายเลย ระดับต่ำเกินไปจริงๆ มิสู้ใช้เวทกำบังที่เขาได้จา
