กตาเฒ่านั่นดีกว่า ผู้บำเพ็ญเซียนระดับสูงใครจะใช้ดวงตามอง ใช้การรับรู้กวาดดูเกือบทั้งนั้น ยันต์ซ่อนกายระดับต่ำขนาดนี้จะมีประโยชน์อะไร
“พี่สยง ข้าจะพูดแผนการของข้าให้ฟัง ไม่ต้องใช้แผนของเจ้าก็ได้ ถึงอย่างไรข้าก็จะไป ถ้าเจ้ามีเวลาว่างก็เรียกเจ้าหอไปดื่มกินเล่นสนุก ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าถ่วงเวลาเขาได้ อย่างน้อยที่สุดก็พิสูจน์ได้ว่าตนเองบริสุทธิ์ เขาจะได้ไม่สงสัยเจ้า” จินเฟยเหยากล่าว
“แผนการของเจ้าคืออะไร?” สยงเทียนคุนถามนาง
จินเฟยเหยากลับมองเขาด้วยสีหน้าว่างเปล่า “พูดจบแล้ว”
“เจ้าพูดว่าอะไร?”
“ข้าบอกให้ท่านคิดหาวิธีไม่ให้ถูกสงสัย แค่นี้เอง”
สยงเทียนคุนเหงื่อตก นี่คือไม่ได้พูดอะไรเลยแท้ๆ
“เรื่องอื่นข้ายังไม่ได้คิด รอข้าได้ป้ายหยกของคลังสมบัติมาไว้ในมือก่อนค่อยว่ากัน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ใครสงสัยพวกเราอย่าพบกันบ่อย เจ้ามาหาข้าสะดุดตาเกินไป ข้าไปหาเจ้าดีกว่า เจ้าแค่รอคอยก็พอ เรื่องอื่นไม่ต้องสนใจ” จินเฟยเหยาปรบมือว่าเรื่องราวตกลงตามนี้ ขนาดพูดแทรกสยงเทียนคุนยังทำไม่ได้ แผนการของตนเองก็ถูกปฏิเสธ ทั้งยังทำราวกับเขาเป็นเศษสวะคนหนึ่งที่ไม่ต้องทำอะไรเลย
เรื่องนี้ทำให้สยงเทียนคุนรู้สึกแย่อย่างยิ่ง
